"ලිලිත්ලා" අපූර්වත්වය සමග ... ගයනිගේ ආත්මීය භාෂණය


 "එවිට අපට මහා ලොකු දේවල් පෙනෙන්නේම නැත. මහා විශාලයට පෙනෙන්නේ ඉතාම කුඩා දේවල්ය" දැන් ඉතින් ඉතිරි හරිය ඔබට කියන්නට මට ලොකු වෙහෙසක් ගන්නට සිදු නොවේ. මා කියන්නේ, මා එදා කුඩා මිනිසකු බවට පත් වූවාට පසු කතාවය. (මිනිසා යනු ජෙන්ඩ බේස්ඩ් වචනයක් ලෙස නොගෙන ගැහැණු පිරිමි කාටත් කියන පොදු නාමය ලෙස සැලකුව මනාය) මෙසේ වැඩුණු මිනිසෙක්ව හිඳ හදිසියේ කුරා කූඹියෙකු තරම් කුඩා වන්නටත්, ආපිට පෙර තරමට විශාල වන්නටත් බලපාන හේතු එක් එක් මිනිසාට වෙන වෙනස්ය.' හෙන වෙනස්' පවා ය. එබැවින් හේතු පැහැදිලි නොකරමි. වඩා වැදගත් වෙනුවෙන් එසේ කුඩා වෙමින් විශාල වෙමින් මේ යන ගමනේදී අපට හමුවන අප දැන කියාගන්නා දෑ ගැන වඩාත් සවිඥානික වීමය"

මේ " ලිලිත්ලාහි " ,"ක්ෂුද්ර " තුළ කුරා කුහුඹුවකු හරහා ගයනි අපට අප අභිමුඛ කරන ආකාරයයි. මිනිස් පැවැත්මේ එක් එක් නිමේෂයන්හි විවිධ වාස්තවික හේතු සාධක පදනම්ව ක්ෂුද්රත්වය හෝ විසල් බව නීර්ණය කෙරේ.
අපගේ අභ්යන්තර ප්රතික්රියාවන් සදහා බාහිර හේතු පදනම් වේ. ගයනි නිමවන" ක්ෂුද්ර" එය නිරූපණය කරනුයේ දුහුවිල්ලක් හා නාසයක් පමණක් කිඹුහුමක් නිපදවන්නේ නැත.දුහුවිල්ලක් දැකීමට දෑසක්ද ආලෝකයක්ද ආවැසිය. ආලෝකය පරාවර්තනව දෑස් දුහුවිල්ල ස්පර්ශ කිරීමෙන් වන සංඥාව හරහා කිඹුහුම නිර්මාණය වේ ..
ගයනි ගුරුගේ ලිලිත්ලා හරහා ගොඩ නංවන මේ අපූර්ව ආත්ම භාෂණය කියවන්නා තුළ තිගැස්මක්...
ආලෝකාත්මක අභ්යන්තරීය කිදා බැසීමක් සමග ස්වයං ගවේෂණයක් සදහා පොළඹවනු ලබයි.
"ලිලිත්ලා" අපූර්ව නිදහස්කාමී නිර්මාණ සංවාදයකි. සිය කථනය විකාශනය සදහා ගයනි භාෂාත්මක සම්ප්රදායන් අතික්රමණය කරමින් ඇයටම ආවේණික නව බසක් අත් හදා බලයි . කියවන්නා ඒ බස තුළ විටෙක නිරායාසයෙන් හා විටෙක ආයාසයෙන් කථනය හා බද්ධ වෙමින් ඛණ්ඩනය වෙමින් මග සොයමින් මං මුලාවෙමින් නිර්මාණය වින්දන අභ්යාසයක නිරත වීමට ගයනි භාෂාත්මක අවකාශයක් විවර කරයි.
ගයනිගේ භාෂාව මෙන්ම ඇය ගොඩනංවන කතිකාවද ගැඹුරු සංවාදයකි. අප අත් විදින ඵලයන්හි හේතු සෙවීම අසීරු කර්තව්යයකි.හේතු සොයමින් අප සැම ඉබා ගාතේ යන්නෝ වෙමු.නිසි ප්රවේශයන් හදුනා ගැනීමට නම් අප සමාජය තුළ සැරිසැරිය යුතුය. සැලැස්මකට අනුව සමාජීය ඥානනය ලැබගත නොහැක. අහඹුු සැරිසැරීමකින් අපට එය අභිමුඛ වනු ඇත.
අනුභූතීන් අටක් ඔස්සේ "ලිලිත්ලා" ලාංකික සාහිත්ය තුළ පශ්චාත් නූතනවාදී ස්ත්රීමය සලකුණක් තබනුයේ අපූර්ව නිර්මාණාත්මක කතිකාවකට ඉඩ හසර සලසමිනි.
" ඉතින්,මේ ඒ පූසාය" අපගේ ජීවිතයෙහි නිරන්තරයෙන් දැවටෙන පූසා මවිල් ගහෙන් ගහට අලුතින් උපද්දවමින් පූසාගේ හැඩය,හැසිරීම,ශබ්ද විලාසය,සුරතලය සහ බොහෝ සියුම් දෑ නව්ය ආකාරයකින් විදහාලමින් ගයනි පඨකයාට වෙනස් හා අලුත් පූසකු මුණ ගස්වයි. ඇය ගැහැනියගේ සිත පූසාගේ සිතට ආසන්නව සංකේතවත් කරමින් එක අතගෑවිල්ලකින් සියලු වේදනා දරා සිටින්නියන් දෙස සෝපාහාසාත්මක බැල්ලමක් හෙලයි.
ගැහැනිය ගේ හැගීම් මනෝභාවයන් වටිනාකම් කියවා නොගන්නා සමාජ සංස්කෘතික දේශපාලනය ගයනි සියුම්ව විදහාලයි. කතා කියවන, ලියන හෝ වෙනත් කාර්යයකට වඩා ගැහැනියකට ගෘහමය සංස්කෘතියෙන් උරුම කරන්නාවූ කාර්යයන් මෙන්ම ආර්ථික දේශපාලන ක්රියාවලිය තුළ ජනතාව මුහුණ දෙන පීඩනය ට එරෙහිව ලේඛිකාවගේ සියුම් උත්ප්රාසාත්මක පෙනී සිටීම පූස් සංවාදය හා මිශ්රව ඇත. ගයනි උඩු පෙළ කථනය තුළ යටි පෙළේ කථනයන් රැසක් නිර්මාණය කරන්නීය.
"රොටි කන්නේ නෑ කියල බෑ ඉතින්. අදට කමු,මං මාගරින් ටිකක් ගාලා දෙන්නං, බත් කන්න බෑ කිට්සි තුන් වේලට. බලන්නකො ,හැම සැරේම වගේ මේ වතාවෙත් වුණේ මෝල් කාරයන්ගේ මිම්මට මැහුම් වාසිය ඇරලා පාරිභෝගිකයගෙ රෙද්ද කපපු එකනෙ"
"ඔයා දන්නවද කිට්සි හාල් කිලෝ එකක් හදන්න වී කිලෝ එකයි ග්රෑම් හයසීයයි යන්නේ. ඒ වී ටික හාල් කිලෝ එකක් කරන ප්රොසෙස් එකට, එතකොට වැඩ කරන මිනිහට ඕන නම් ටිප් එකකුත් දෙන්න තව රුපියල් විස්සක් යයි. ඇත්තටම එච්චර යන්නෙත් නෑ. ඒ සමීකරණයට දාලා හාල් මිල තීරණය කරන්න බැරි ඇයි..."
" මේගොල්ලෝ එක්කෝ අපේ කිරි අත්තලාට වී වලට හරි හමන් ගානක් ගෙවන්න ඕනේ. නැත්නම් අපේ හාල් වල මිල අඩු කරන්න ඕනේ."
" ඔයා දන්නවද කිට්සි සල්ලි වලට බලයත් යට වෙනවා. සීයා ආවත්, අප්පොච්චි ආවත්, පුතණ්ඩියා ආවත් ,අයියලා අක්කලා ආවත් මොන ජනාධිපතියාටවත් බෑ හාල් මෝල්කාරයාව නවත්තන්න. හිතන්නකෝ උන්දැ වී සේරම මිලට අරන් එයාගේ ගානට එන කල් හාල් විකුණන්නෙ නැතුව හිටියොත් රටක් බඩගින්නෙ ,හාමතේ.
ඔයාට තේරුණාද.. ඒ නිසා රටේ වගකිව යුතු පුරවැසියෝ හැටියට අපිට වුණත් වගකීමක් තියෙනවා අල බතල තම්බන් කන්න පුරුදු වෙන්න. ඒකයි අද අපි රොටියට බැස්සේ. හෙමිට අල බතල වලට හුරුවෙන්න ඕන. "
"ඉතිං හේ හිත හදාගෙන මාගරින් තැවරූ රොටී කයි."
ධනේශ්වර ආර්ථික දේශපාලන සූරා කෑම අභියස එය ඉවසා දරාගෙන එයට අනුගතව දුක්ඛිත ජීවිතයකට අනුගතව සිටින පීඩිත පංතියේ චර්යාත්මක පිළිඹිබුවක අංශු මාත්රයක් හා ගැහැනිය හුදකලා පීඩනයක සිරගත කරලන සංස්කෘතික ගොඩ නැංවීම මෙන්ම එයට අනුගතව ආත්මීය පීඩනයක ගිලී සිටින ස්ත්රීත්වය සියුම් ලෙස ප්රශ්න කරන්නටද ගයනි "ඉතින් ඒ පූසාය" නිර්මාණාත්මක අවකාශයක් කර ගනී.
"ලිලිත්ලා "නිර්මාණය අපූර්ව ප්රහසනාත්මක සංවාදයක් වන අතර ගයනි සවිඥානිකව හෝ අවිඥානිකව ඒ හරහා සියුම් දාර්ශනික පසුතලයක්ද ගොඩ නංවා ඇත.ක්රිස්තියානි ආගමෙහි සදහන් ස්ත්රී පුරුෂ උත්පත්ති කතාව හා ලාංකික දේශපාලන ඉතිහාසයේ ගැහැනිය පිළිබද නිරූපිත සාවද්ය පුරාවෘත්තමය ප්රතිරූපයට එරෙහිව නව කතිකාවක් ගොඩ නංවන "ලිලිත්ලා" සමාජ දේශපාලනය මතවාද ආකල්ප මෙන්ම මාධ්ය දේශපාලන ක්රියාවලියද සෝපාහාසාත්මකව තියුණු ඓතිහාසික අභියෝගයකට ලක් කරයි.
"ලිලිත්ලා" තුළ භාෂාව...දේශපාලනිකය..ඓතිහාසික පුරාවෘත, හැඟවුම්කරණයන් සංජානනයන් සියල්ල පුපුරවා හරින්නට ගයනි මේ තුළ වෑයම් කරනුයේ නව හැගවුම්කරණයන්,රූපකථාර්ථයන් සහ සිතා බැලීමේ නිමේෂයන් උත්පාදනය කරමිනි.
ලිලිත්ලා හා කුවේණිය ඓතිහාසිකව අසාධාරණයට ලක් වූ තමන්ගේ ස්ත්රීත්වයේ අයිතීන් අහිමි කරන ලද සමාජ කියවීම් තුළ මිත්යාකරණයට ගොදුරු වූ අපරදිග හා පෙරදිග චරිත දෙකකි.
ලිලිත්ලා ගැහැනියක් ලෙස පිළි ගැනීමට අසමත් සමාජයක් ඉදිරියේ තමා වග උත්තර බදින්නේ මන්දැයි ලිලිත්ලා කුවේණිගෙන් විමසයි.
මෙහිදී ඉතාම සියුම් ලෙස ගැහැනියට එරෙහි සංස්කෘතික ගොඩ නැංවීම් පවත්වාගෙන යාමට සමාජගත කිරීමට ගැහැනියව භාවිතා කරන සමාජ දේශපාලන භාවිතාවද ගම්ය වේ.
ගැහැනියට වඩා පුරුෂත්වය වටිනාකම් ආරෝපණය කරන සමාජ ආර්ථික දෘෂ්ටිය ගයනි සුණු විසුණු කරන්නේ බෙහෙවින් හාස්යෝත්පාදක රූපකාර්ථයක් හරහාය.
"මං ඒ නංගිලා එක්ක ඒ ගොල්ලො හදපු කූඩු බලන්න ගියා. හරි ලස්සනයි, පිළිවෙලයි. බිත්තර දාන්නේ වෙනම කේජ් එකක් හදලා. කිකිළියන්ට නිදියන්න කරන්න වෙනම තැනක්. බිත්තරේ කහ මදයට වැඩිපුර පාට වට්ටන්න ඕන නිසා වවපු පොඩි තණ තිල්ලක්. හරිම ලස්සනයි. එතන ඒ අතර හතර වටේ කුකුළු දැල් ගහලා වට කරපු ටිකක් සැප කේජ් එකක් තිබුණා. මං ඇහුවා ඒක ලෙඩ වෙච්ච කිකිළියන්ව දාන්නද කියලා. අනේ නෑ, ඒ කුකුලන්ට ලු .වැඩි පරිස්සම උන් ගණන් වැඩි නිසා. කිකිළි පැටියෙක් රුපියල් තුන්සිය පනහයි,කුකුළු පැටියෙක් හත්සිය පනහක්. කිකිළියො දාහකට කුකුළු පැටව් හැත්ත පහක්! හිතන්න, කුකුළා හිටිය නැතා කිකිළි බිත්තරේ දාන රටක ඒ කුකුළට එච්චර ගාණක්. ඒ සියලු සැපත් සමඟ දැක්කනේ කුකුළට තියෙන තැන!"
සමස්ත ලෝක ආර්ථික නිෂ්පාදිතයෙන් ගැහැනියට හිමිවන්නේ අඩු ප්රතිශතයකි.ලොව පුරා ස්ත්රීන් හා ගැහැනු ළමුන් අඩු වේතනයට ශ්රමය වගුරන අතර ඒ සදහා නිසි මිලක් ගෙවන්නේ නම් ගෝලීය ආදායමෙන් 10%-40%පමණ ප්රතිශතයක් වෙන් කළ යුතු බව එක්සත් ජාතීන්ගේ කාන්තා කමිටුව හා ජාත්යන්තර කම්කරු සංවිධාන දත්ත හෙළි කරයි.
ගයනි ගුරුගේ මේ කුකුළා සහ කිකිළිය සංකේතවත් කරමින් වර්තමානය දක්වා ගෝලීය දේශපාලනය හා ආර්ථිකය තුළ ඓතිහාසික වශයෙන් අඛණ්ඩව බලපවත්වාගෙන එන ස්ත්රී පුරුෂ අසමානතාවය හා එයට පදනම් වන මතවාදීමය සංස්කෘතික පදනම් ලිලිත්මා හරහා නිරූපණය කරනු ලබන්නේ පාඨක මනස් පුලුල් සිතීමේ සංදර්භයකට රැගෙන යමිනි.
එසේම ස්ත්රීත්වයේ ලිංගිකාශාවේ යථා ස්වරූපය දෙස මානුෂිය දෘෂ්ටියක් හෙලන්නටද ලිලිත්ලා අමතක නොකරයි.
"අවකාශගත වීමි"..ද ගයනිගේ අපූර්ව පරිකල්පනය මනාව විදහා ලන නිර්මාණයක් මෙන්ම මානව අභ්යන්තරික හුදකලාව ආත්මීය භාෂණයක් කරමින් මුදා හරින නිර්මාණාත්මක වෑයමක් සේ හැදින්විය හැකිය.
ස්වයං අවදි වීමක් හරහා යථාව ස්පර්ශ කරමින් සවිඥානකත්වයට පත්වීමේ අපූර්ව අභ්යාසයකට කතුවරිය "ආකාශගත වීමි" හරහා පාඨක මනස රැගෙන යයි.
අවසානයේ, අපි අපේම ආත්මීය ගවේෂණයෙන් අපේ ආත්මීය ආශාවෙන් වෙන් වන්නෙමු. අප අපේ සැබෑව අතැර සමාජ කඩතුරාවක පැවැත්ම අතුරා ගන්නෙමු.
"ටිකක් ඉන්න !එතන ඉබ්බෙකි, මා මෙතනය! අනේ ,ඒ හුරතල් ඉබ්බා එතනය.
"භීතිකා" භාෂාව රිද්මීය හා හාස්යජනක අයුරින් හසුරුවමින් ජීවිතයේ පැවැත්ම හා නැවැත්ම අතර අපගේ අනේක විද නිසරු ගලායෑම් ,හමුවීම්, තිගැස්මන් ,විදීම් සිතුවම් කරයි.
"කවුරු කටට ආවට ආදරෙයි කියලම ඒ වචනේ බල්ලට ගිහින් තියෙන්නෙ කියලා ඔයාට තේරෙන්නේ නැත්තේ ඇයි? මං ඔයාට ආදරේ නැත්තේ ඒකයි. ඔයා මං වෙනුවෙන් කරන තරමක් දේවල් නිසා මට ඔයා ගැන තියෙන්නේ ගෞරවනීය හැඟීමක්, ලොකු පැහැදීමක් ,ලොකු කැමැත්තක්,. ඒකට ආදරේ කියලා කියන්න මට බෑ."
" මම විලි ලැජ්ජාවේ ආපිට දූවිලි කුණාටුවට මුහුණ පෑවෙමි. ඔය හැටි මොකක්ද තියෙන උද්ධච්ජ කම අප්පා! ඇයි ඉතින් ඒකට ආදරේ කියලා කියන්න බැරි? යි මට සිතේ."
අපි ඇවැසි විට ඇවැසි පරිදි විවිධ භාෂාත්මක සංඥා ගොඩනංවමු.එය පසුව පොදු සංකේතයක් හා සංවාදයක් මෙන්ම විශ්වාසයක් පිළිගැනීමක් බවටද පත්වේ..
"භීතිකා " යෙහෙළියන් සිව් දෙනෙකු කේන්ද්ර කර ගනිමින් අභ්යන්තරිකව තමා තුළ ගිලී ඇති භීතිකාවන් හි විවිධ ස්වරූපයන් එකිනෙකා සමග හුවමාරු කර ගනිමින් හාස්යෝත්පාදක ලෙසින් එළි දක්වයි.
මෙහිදී එක් යෙහෙළියක් අන් අය සමග එක්ව රූපවාහිනිය නැරඹීමට බිය වනුයේ එහි කාන්තා සනීපාරක්ෂක තුවා පිළිබද වෙළද දැන්වීම් ප්රචාරණය පවුලේ අය සමග නැරඹීමට ඇති භීතිය කරණකොටගෙනය. තවත් යෙහෙළියකට පාරේ අයිනෙන් ඇවිද ගන්න භීතිකාවක් ඇත්තේ පාර පැත්තෙන් යන කෙනාව අල්ලා වාහනයට යන විට පාරට තල්ලු කරන්නට වේය යන බිය නිසාවෙනි.
මිනිස් සිතීම්හි ගැඹුරු ගූඪ මනෝභාවයන් සියුම්ව ගවේෂණය කරමින් පුද්ගල අභ්යන්තරික මුල් බැස ගත් භීතිකාවන් හි සිතුවමක් අපූර්ව අනුභූතියක් ඔස්සේ ගයනි චිත්රණය කරන්නීය.
ගයනිගේ "භීතිකා" සමග ආත්මීය සංවාදයක සැරිසරද්දී මා මුහුණ දුන් එවන් භීතිකාමය අනුභූතීන් කිහිපයක් ස්මරණය විය.
දැනට කලකට ඉහත නිර්මාණාත්මක කටයුත්තක් සදහා විදෙස් සංචාරයක නිරතව සිටියදී මැදියම් රාත්රියේ මා මුත්රා කිරීමට නාන කාමරයට ගොස් සිටියදී මා සමග කුටියේ සිටි යෙහෙළිය "හොරු ඇවිත්" යනුවෙන් මහ හඩින් කෑගැසුවාය.මම නාන කුටියෙන් වහා පිටතට ඒමට තැත් කළද එය පිටතින් අගුලු ලා තිබූ නිසා මට එළියට ඒමට නොහැකි විය.මා නාන කුටියේ සිටද යෙහෙළිය නිදන කුටියේ සිටද විනාඩි කිහිපයක් අපගේ ආරක්ෂාව උදෙසා මහ හඩින් කෑ ගැසූ අතර නින්දෙන් නැගිට ඇය සිතා ඇත්තේ හොරකු නාන කාමරයට ඇතුල්ව ඇති නිසා අප ආරක්ෂාවීමට දොරගුලු දමා හොරාගෙන් බේරිය යුතු බවය.මා සිතා සිටියේ හොරා නාන කාමරයේ දොර අගුලු ලා කුටිය තුළ සිට යෙහෙළියට අතවර කළ හැකි බවයි.විනාඩි කිහිපයකින් නවතා ගත නොහැකි සිනාවකින් අපේ භීතිය තුනීව ගියේ යෙහෙළිය විසින් අගුලු දැමූ නාන කාමරයේ දොර ඇය විසින්ම විවර කිරීමෙන් අනතුරුවයි.
තවත් වරක් නිර්මාණ කාර්යයකට ගොස් නිදා ගැනීමට සැරසීමේදී මා සමග කුටියේ නවාතැන් ගත් තැනැත්තිය තමාට කිසිවකු ලං වුවහොත් නින්දෙන් පා පහර එල්ල කරන බව කියා සිටියාය. ඇගේ ප්රකාශයෙන් වික්ෂිප්තව නොසන්සුන් වූ මම රැය නොනිදා පහන් කළේ ඇය මට පා පහරක් එල්ල කරතැයි යන සිතුවිල්ල මා නොසන්සුන් කළ නිසාද.. ඇය එසේ කීවේ ඇයගේ මනසෙහි තැන්පත් අවිඥානික භීතියක් ප්රකාශ කිරීමටද...
මා ලද මෙම අනුභූතීන් මෙහි සටහන් කරනුයේ ගයනි ගුරුගේ අප ජීවිතය තුළ අත් විදින හා


ගොඩ නංවා ගත් විවිධ හැගුම්කාරකයන් හරහා අප පෙළන්නාවූ පීඩාකාරී මනෝභාවයන් පිළිබද අප නග්නත්වයට පත් කරවමින් අපූර්ව මානවීය පුළුල් අභ්යන්තරික සංවාද තලයකට "භීතිකා" සමඟ අප අභිමුඛ කරන බව ප්රකාශ කිරීමටය.
පසුව දීර්ඝව සංවාදයට ලක් කරන තෙක් මා මෙහි සංවාදයට ලක් නොකළ "චක්ර", "බුද්ධි මැඩම්" හා විපල්ලාස " ද අපූර්ව අනුභූතින් පාදක කර ගත් නිර්මාණයන් වේ.
යොවුන් සාහිත්ය පරිවර්තිකාවක ලෙස ලාංකික සාහිත්යය කේෂ්ත්රයට එක්ව "පලායමි එන්න එළියට" නවකථාවෙන් හා "වැගබොන්ඩියක් " කාව්ය නිර්මාණයෙන් අපගේ පාඨකයන් අතරට ස්වීය නවමු නිර්මාණ ශෛලියක් හා නිර්මාණාත්මක දෘෂ්ටියක් හදුන්වා දුන් ගයනි ගුරුගේ සහෝදරියගේ "ලිලිත්මා" මායාව හා යථාව අතර දෝලනය වන අපූර්ව නිර්මාණාත්මක සම්භාෂණයකි.ඒ අපූර්ව අනුභූතීන් විදින්නට එක්වන්න ඔබ සැමට ඇරයුම් කරමි.
-----තිලිනා වීරසිංහ-----
---2026 පෙබරවාරි 12----

ඉරාන යුද්ධය තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානයකි. ඒ ඇයිද ?

 


ජාත්‍යන්තර සබඳතා 'රුසියානු රුලට්' (Russian roulette) ක්‍රීඩාවේ යුගයකට අවතීර්ණ වෙයි.

-ෆියෝඩර් ලුකියානොව් විසිනි.

(ෆියෝඩර් ලුකියානොව් යනු ‘Russia in Global Affairs’ සඟරාවේ ප්‍රධාන කර්තෘ, විදේශ හා ආරක්ෂක ප්‍රතිපත්ති කවුන්සිලයේ සභාපති සහ වල්ඩායි ජාත්‍යන්තර සාකච්ඡා සමාජයේ පර්යේෂණ අධ්‍යක්ෂවරයා වේ.)

ජාත්‍යන්තර සබඳතාවල පදනම වූ සීමාකාරී අංගයන් අද වන විට බිඳ දමමින් පවතී. ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය මෙම ක්‍රියාවලිය වේගවත් කරන අතර දැනටමත් ගෝලීය දේශපාලනය තුළ නිර්මාණය වෙමින් පවතින අවුල් සහගත තත්ත්වය තවදුරටත් ගැඹුරු කරනු ඇත. වත්මන් අර්බුදයේ ප්‍රතිඵලය කුමක් වුවත්, ඇමරිකාව සහ ඊශ්‍රායලය ඉරානයට එල්ල කරන ප්‍රහාරයේ ප්‍රතිවිපාක ඉස්ලාමීය ජනරජයේ ඉරණමට පමණක් සීමා නොවනු ඇත. මෙහිදී ඇත්ත වශයෙන්ම අවදානමට ලක්ව ඇත්තේ ජාත්‍යන්තර සබඳතා තුළ "කළ හැකි සහ පිළිගත හැකි දේ" පිළිබඳව පවතින සංකල්පයයි. එම සංකල්පය වෙනස් වෙමින් පවතී, එය යහපත් අතකට නම් නොවේ.

පළමුවෙන්ම, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවයේ පදනම වන ජාත්‍යන්තර නීතිය පිළිබඳ ඕනෑම ආයාචනයක සංකේතාත්මක අර්ථය පවා අහිමි වී ඇත. 2002-03 වසරවලදී ඇමරිකාව ඉරාකය ආක්‍රමණය කිරීමට සූදානම් වන විට, එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ යෝජනාවක් ලබා ගැනීම අවශ්‍ය බව ඔවුන් තවමත් විශ්වාස කළහ. එදා කොලින් පවෙල් ඉරාකයේ සමූහ නාශක අවි පවතින බව පෙන්වීමට පරීක්ෂණ නලයක් අතැතිව එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය හමුවේ පෙනී සිටියේ ඉතා සැලසුම් සහගත වාග් මාලාවක් ද සමඟිනි. එම තර්කය අසාර්ථක වූ නමුත්, එවැනි උත්සාහයක් දැරීම වැදගත් විය. ඉන් පිළිබිඹු වූයේ කිසියම් ආකාරයක සාධාරණීකරණයක් තවමත් අවශ්‍ය බවට වූ විශ්වාසයයි.

අද වන විට එම අවම ප්‍රතිචාරය පවා අතුරුදහන් වී ඇත. පසුගිය වසරේ ජූනි මාසයේ ඇති වූ ගැටුම්වලදී හෝ වත්මන් උත්සන්න වීමේදී ජාත්‍යන්තර ආයතනවල අනුමැතිය ලබා ගැනීමට කිසිදු උත්සාහයක් ගෙන නොමැත. වොෂින්ටනයේ විවාදය දැන් අභ්‍යන්තරයට යොමු වී ඇත. කොන්ග්‍රස් අනුමැතියකින් තොරව යුද්ධයක් ආරම්භ කිරීමට ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ට ව්‍යවස්ථාපිත බලයක් නොමැති බව විවේචකයෝ තර්ක කරති. නමුත් මෙය ඇමරිකාවේ අභ්‍යන්තර ආරවුලකි. බාහිර නීත්‍යානුකූලභාවය (External legitimacy) තවදුරටත් අදාළ කරුණක් ලෙස නොසැලකේ.

රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ක්‍රියාවලියම උඩුයටිකුරු වී ඇත. පසුගිය වසරේ ජූනි මාසයේ ඊශ්‍රායලය සහ ඉරානය අතර ඇති වූ දින 12 ක යුද්ධයට සහ වත්මන් ආක්‍රමණයට පෙර දැඩි සාකච්ඡා වට කිහිපයක් පැවැත්විණි. මෙම සාකච්ඡා හුදු රංගනයන් පමණක් නොවීය. න්‍යෂ්ටික ප්‍රශ්නය විසඳීම පිළිබඳ බර  යෝජනා එහිදී සාකච්ඡා විය. එහෙත් අවස්ථා දෙකේදීම, සාකච්ඡා නිල වශයෙන් බිඳ වැටීමකින් තොරව සෘජුවම මිලිටරි ක්‍රියාමාර්ග දක්වා ගලා ගියේය.

ඊශ්‍රායලයේ පාර්ශවයෙන් ගත් කල, මෙම ප්‍රවේශය අවම වශයෙන් ස්ථාවරය. ඉරාන පාලනය විනාශ කිරීමේ අරමුණ ඊශ්‍රායල නායකයන් කිසිදා සඟවා නැති අතර රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය පලක් නැති දෙයක් ලෙස ඔවුන් විවෘතව ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත. ඊට වෙනස්ව, ඇමරිකාව මෙම සංවාද භාවිතා කළේ ඉතා කූට ලෙසය. එනම් සම්මුතියකට මාවතක් ලෙස නොව, ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට පෙර ඉරානයේ අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමේ උපක්‍රමයක් ලෙසය.

දැනට ඇමරිකාව සමඟ සාකච්ඡා කරන රටවල් මෙයින් උකහා ගන්නා පාඩම් මොනවාද? එය පැහැදිලිය. ඔබට මෙම ක්‍රියාවලිය විශ්වාස කළ නොහැක. ඔබට විශ්වාසය තැබිය හැක්කේ ඔබ සහ ඔබේම ශක්තිය මත පමණි. අවම වශයෙන්, ඔබේ ප්‍රතිවාදියාට නොසලකා හැරිය නොහැකි ආකාරයේ බලපෑම් සහගත බලයක් (leverage) ඔබ සතු විය යුතුය. ඉන් ඔබ්බට ගිය විට, තර්කනය වඩාත් අඳුරු වේ.

මුඅම්මර් ගඩාෆි ඝාතනයෙන් පසු ප්‍රථම වතාවට ස්වෛරී රාජ්‍යයක නායකයෙකු ඉලක්කගත ප්‍රහාරයකින් ඉවත් කර ඇත. එපමණක් නොව, මෙය සාමයට දායක වූ ධනාත්මක ජයග්‍රහණයක් ලෙස ප්‍රසිද්ධියේ ඉදිරිපත් කර ඇත. අලි කමේනි යනු එක්සත් ජාතීන්ගේ සාමාජික රටක නීත්‍යානුකූල නායකයා වූ අතර, මුළු ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවම පාහේ ඔහුව පිළිගෙන තිබූ අතර ඔහු ජාත්‍යන්තර සබඳතාවල පූර්ණ ලෙස නිරතව සිටියේය. ප්‍රහාරය සංවිධානය කළ පාර්ශවයන් සමඟම පැවති සාකච්ඡා ද ඊට ඇතුළත් වූ අතර, එම සාකච්ඡා බලය භාවිතා කරන මොහොත දක්වාම පැවතිණි.

ත්‍රස්තවාදීන් හෝ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන් සම්බන්ධයෙන් භාවිතා කරන ආකෘතියම අනුගමනය කරමින්, වෙනත් රාජ්‍යයක හමුදාවක් විසින් රාජ්‍ය නායකයෙකු හිතාමතාම ඝාතනය කිරීම ලෝක දේශපාලනයේ නව අදියරක් සනිටුහන් කරයි. පෙර පැවති පාලන තන්ත්‍ර වෙනස් කිරීමේ (regime change) අවස්ථා සමඟ මෙහි ඇති වෙනස කැපී පෙනේ. ගඩාෆි මිය ගියේ අභ්‍යන්තර බිඳවැටීමක් මධ්‍යයේ ලිබියානුවන් අතිනි. සදාම් හුසේන් මරා දැමුවේ ඉරාක අධිකරණයක් මගින් පවත්වන ලද නඩු විභාගයකින් පසුවය. ඉරානයේ තත්ත්වය වෙනස් ය. මෙය හිස්බුල්ලා සහ හමාස් නායකයින්ට එරෙහිව ඊශ්‍රායලය භාවිතා කළ ක්‍රමයම අනුගමනය කිරීමක් වන අතර, වොෂින්ටනය එය පූර්ණ ලෙස අනුමත කර ඇත.

බිඳ දමමින් පවතින්නේ පෙර යුගවලින් උරුම වූ අවසන් සීමාවන්ය. රාජ්‍යයක නීත්‍යානුකූලභාවය තවදුරටත් නිල පිළිගැනීම හෝ නෛතික තත්ත්වය මත නොව, අවස්ථාව සහ පුද්ගල රුචිකත්වය මත පදනම් වේ. ජාත්‍යන්තර සබඳතා දැන් 'රුසියානු රුලට්' ක්‍රීඩාවකට සමාන වීමට පටන් ගෙන ඇත. අතීතයේදී ද සම්මතයන් උල්ලංඝනය විය, සදාචාරය විවිධ සංස්කෘතීන් තුළ විවිධ ලෙස අර්ථකථනය විය. නමුත් යම් රාමුවක් තිබුණි. දැන් එම රාමු ඉවත දමමින් පවතී.

මෙම ක්‍රියාවලිය ක්‍රමයෙන් සිදු වූවක් බැවින්, බොහෝ දේශපාලන ප්‍රභූන් මෙම සිදුවීම් හුදෙක් භූ-දේශපාලනික එදිරිවාදිකම්වල තවත් එක් තියුණු අවස්ථාවක් ලෙස සලකති. ඔවුන් වැරදිය. ඇමරිකාවේ ප්‍රතිවාදීන්ට මෙයින් එළඹිය හැකි නිගමන මග හැරිය නොහැක:

පළමුවැන්න, වොෂින්ටනය සමඟ සාකච්ඡා කිරීම පලක් නැති දෙයකි. ඉතිරිව ඇති එකම විකල්පය වන්නේ යටත් වීම හෝ බලය මත පදනම් වූ ප්‍රතිඵලයකට සූදානම් වීමයි.

දෙවැන්න, පසුබැසීමට තැනක් හෝ අහිමි වීමට කිසිවක් ඉතිරිව නැති බවට හැඟීමක් වර්ධනය වීමයි. එවැනි තත්ත්වයකදී, වචනාර්ථයෙන් හෝ රූපක වශයෙන් 'අවසාන බොත්තම' (red button - න්‍යෂ්ටික අවි) එබීම ඇතුළු ඕනෑම තර්කයක් නීත්‍යානුකූල වේ.

ඉරානයේ සිදුවීම් දිගහැරෙන ආකාරය කුමක් වුවත් මෙම නිගමන එලෙසම පවතී. වෙනිසියුලාවේ මෙන් බාහිර පාර්ශවයන් තෘප්තිමත් කිරීම සඳහා තිරය පිටුපස බල හුවමාරුවක් සිදු වුවද, සිදු වූ හානිය යථා තත්ත්වයට පත් කළ නොහැක. බලහත්කාරයෙන් ආණ්ඩු වෙනස් කිරීමේ යාන්ත්‍රණය ප්‍රදර්ශනය කර ඇති අතර, එය 2000 දශකයේ පැවති ‘වර්ණ විප්ලවවලට’ (color revolutions) වඩා බෙහෙවින් කෲර ය. ඒ සඳහා වන ප්‍රතිරෝධය දැඩි වනු මිස ලිහිල් නොවනු ඇත. ඇතැම් අවස්ථාවලදී මෙහි ප්‍රතිවිපාක විනාශකාරී විය හැක.

මෙහි පුළුල් කලාපීය මානයක් ද ඇත. 2003 ඉරාක ආක්‍රමණය තවමත් ප්‍රධාන යොමු ලක්ෂ්‍යය ලෙස පවතී. එම යුද්ධය පශ්චාත් යුධ මැදපෙරදිග පර්යාය බිඳ දැමීය. සදාම් හුසේන්ගේ හමුදාව ඉක්මනින් පරාජය කිරීම වොෂින්ටනය තුළ උද්දාමයක් ඇති කළ අතර ඇමරිකානු අභිමතය පරිදි කලාපය ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම පිළිබඳ බලාපොරොත්තු ඇති කළේය. නමුත් සිදු වූයේ එහි අනෙක් පැත්තයි. පාලනය දුර්වල විය, අනපේක්ෂිත බලවේග බලයට පත් විය, අස්ථාවරත්වය පැතිර ගියේය. උත්ප්‍රාසාත්මක කරුණ නම්, කලාපීය බලවතෙකු ලෙස ඉරානය නැගී සිටීම ද ඉරාකය විනාශ කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් වීමයි.

දැන් මිලිටරි බලය මගින් ඉරානය වෙනස් කළහොත්, කලාපය නැවතත් නව සහ අනපේක්ෂිත අදියරකට පිවිසෙනු ඇත. මැදපෙරදිග පිළිබඳ ට්‍රම්ප්ගේ දැක්ම සරල ය. ඊශ්‍රායලය ප්‍රමුඛතම මිලිටරි බලවතා විය යුතු අතර, ගල්ෆ් රාජ්‍යයන් සමඟ ආර්ථික ඒකාබද්ධතාවය ඇමරිකාවේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් ගැඹුරු කළ යුතුය. ඉරානය මෙයට බාධාවකි – එය අසල්වැසියන්ගේ බියට හේතුවක් මෙන්ම තමන්ගේම අවශ්‍යතා සහ සබඳතා සහිත ස්වෛරී රාජ්‍යයකි. එය ඉවත් කළහොත් හෝ අකර්මණ්‍ය කළහොත්, මෙම මිලිටරි-වාණිජ ව්‍යුහය සාර්ථක වනු ඇතැයි පෙනේ.

නමුත් ඉරාකය අනතුරු ඇඟවීමක් ලෙස ගත යුතුය. ඉරානය මැදපෙරදිග දේශපාලන, සංස්කෘතික හා ඓතිහාසික පදනමට කෙතරම් බද්ධ වී ඇත්ද යත්, එවැනි කිසිදු සැලසුමක් සුමටව ක්‍රියාත්මක විය නොහැක. වාර්තා වන පරිදි, ප්‍රහාරයට අවසර දීමට පෙර ට්‍රම්ප් දෙගිඩියාවෙන් පසු විය. විශාල වාසි පිළිබඳ පොරොන්දු මගින් ඔහුව පොළඹවන ලදී: ගල්ෆ් කලාපයේ පාලනය, කොකේසස් සිට මධ්‍යම ආසියාව දක්වා විහිදෙන ප්‍රදේශ කෙරෙහි බලපෑම සහ ඔහුගේ ලෝක දැක්මට අනුකූල නව වාණිජ අවස්ථා එම පොරොන්දු අතර විය. කඩදාසි මත මෙම තර්කනය ආකර්ශනීය වුවත්, ප්‍රායෝගිකව මෙවැනි ව්‍යාපෘති සැලසුම් කළ පරිදිම සිදු වන්නේ කලාතුරකිනි.

අවසාන නිගමනය අලුත් දෙයක් නොවේ. ගෝලීය දේශපාලනයේ කේන්ද්‍රය බවට බලහත්කාරය සහ අමු හමුදා බලය පත්වෙමින් තිබේ. අනෙක් සියල්ල ද්විතීයික ය. සදාචාරාත්මක හෝ මතවාදී සාධාරණීකරණයක මවාපෑම පවා දැන් අවශ්‍ය නොවේ. රාජ්‍යයන් මෙම යථාර්ථයට ප්‍රතිචාර දක්වන ආකාරය ඔවුන්ගේ තේරීමකි. නමුත් එවැනි යථාර්ථයක් නොමැති බව ඇඟවීම තවදුරටත් විකල්පයක් නොවේ.

මෙම ලිපිය මුලින්ම ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද්දේ Rossiyskaya Gazeta පුවත්පත මගිනි.



ඇමෙරිකාවේ ඉන්දියන් සාගර මෙහෙයුම් හා ලංකාව



මම මේ යුද්ධයට  නොව හැම යුද්ධයටකටම දරුණු ලෙස විරුද්ධය. එය රුසියානු - යුක්‍රෙනද , ඇමෙරිකා  - ඉරානද කියා අදාල නැත. මෑතක ඉරානයේ සිසුන් ඇමෙරිකන් බෝම්බයකින් ඝාතනය කිරීම සේම  ගාසා තිරයේ ළමුන් ඝාතනයට ද ශ්‍රී ලංකා හමුදා බෝම්බ දමා චෙන්චෝලයි හි දෙමල අනාථ නිවාසයේ දරුවන් ඝාතනය කිරීමටද එකසේ  විරුද්ධ වුනෙමි . වෙමි .

 හැබැයි ලංකාවේ නාමලයා ඇතුළු පශ්චාත් භාගය උඩ දමමින් ඇමෙරිකාව ට විරුද්ධව මහින්ද  ක්‍රියා කළා   යයි කියන එංගලන්තයේ වෙසෙන දාර බයියන්ගේ දැන  ගැනීම පිණිස ලියමි. 

(ඒ ඔහෙලා ගේ නායකයන් ගේ තිබුණු ,  තිබුණු , තිබෙන  අමෙරිකන් පාස්පෝර්ට් වලට අමතරවය)  

ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධයේ අවසාන අදියර පිළිබඳ වාර්තාවලට අනුව, 2007 වසරේදී දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි (LTTE) සංවිධානය සතු පාවෙන අවි ගබඩාවලින් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් හඳුනාගෙන විනාශ කිරීමට ඇමරිකානු බුද්ධි අංශ ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවට සහාය ලබා දී ඇත.

විනාශ කරන ලද මුළු ප්‍රමාණය

වැඩිදියුණු කරන ලද බුද්ධි තොරතුරු හැකියාවන් හේතුවෙන්, අවි ජාවාරම සඳහා එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය භාවිතා කළ බවට විශ්වාස කෙරෙන නැව් දහයකින් නවයක්ම 2007 සැප්තැම්බර් මාසය වන විට විනාශ කර ඇති බව ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදා නිලධාරීන් පෙන්වා දුන්හ.

ඇමරිකානු බුද්ධි අංශවල කාර්යභාරය

ඉන්දුනීසියාව අසල නාවික සැතපුම් 1,500ක් පමණ දුරින් පිහිටි යාත්‍රා පවා හඹා යාමට ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවට හැකි වන පරිදි ක්‍රියාකාරී බුද්ධි තොරතුරු 2007 වසරේදී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය විසින් ලබා දෙන ලදී.

විනාශ කරන ලද ප්‍රධාන යාත්‍රා

මෙම බුද්ධි තොරතුරු මත පදනම් වූ මෙහෙයුම්වලදී විනාශ කරන ලද වැදගත් නැව් අතර පහත ඒවා ඇතුළත් වේ:

  • MV කෝෂියා (MV Koshia): 2007 සැප්තැම්බර් මාසයේදී විනාශ කරන ලදී (තුවක්කු උණ්ඩ 29,000ක් රැගෙන යමින් තිබුණි).

  • MV මත්සුෂිමා (MV Matsushima): ගුවන් යානා කොටස් සහ පතොරම් ඇතුළු ද්‍රව්‍ය රැගෙන යමින් තිබුණි.

මෙම මෙහෙයුම් එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයේ බර අවි සහ උපකරණ සැපයුම අඩාල කිරීමට තීරණාත්මක ලෙස බලපෑ අතර, එය 2008 අගභාගය වන විට ඔවුන්ගේ සටන් කිරීමේ හැකියාව සැලකිය යුතු ලෙස දුර්වල කළේය.

කඩයක් කඩා චොකලට් ඉස්සූ ළමා අනාථයෝ

 අපි 2004 සුනාමියෙන් පස්සේ ළමා නිවාස වලට උදව් කරන්න පටන් ගත්ත . පස්සේ වැටහුනා ඒවල ළමයින්ට දෙන තෑගී අරව මේවා කිසිවක් ලැබෙන්නේ නැහැ . වැඩ කරන අය ගෙවල් වලට උස්සන් යනව . නැත්නම් විකුනනවා කඩවලට කියල . ඊළඟට ඒ ළමයිව අපචාර වලට යොදා ගන්නවා . ඒ වුනාට අන්තිමට ගම්වල මිනිස්සු බනින්නෙත් ඒ ළමයින්ට මයි . අනික තමන්ගේ ළමයිගේ උපන්දින උත්සව එවල හියලා කේක් ක කපනවා . සමහර ළමයි අකමැතියි ඒවාට සහභාගී වෙන්න . මොකද එයාලගේ උපන්දින එහෙම සමරන්නේ නැති නිසා . එයාලට දුකයි. මට කියල තියනව . මම සියමා කෙටි නවකතාවේ සඳහන් කල සිද්ධියක් දෙකක් ලංකාවේ සිද්ධ වෙච්චි ඒවා . ඔය ළමයින්ට චොකලට් කවද හම්බ වෙන්නද ? ඒ ළමයින්ට දඬුවම් කරනවනම් ඒ ළමයින්ට ඒ විධිහට සලකන ඔහෙලා ඉස්සරලා දඬුවම් කර ගන්නවල.

මේ ලිපිය ලියා ඇත්තේ චූලානන්ද සමරනායක ලේඛක මහතාය.

අපේ පොලිසිය ඉතා වේගයෙන් ඉන්දීය දමිල සිනමාපටයක් බවට පත් වෙමින් තිබේ. වේගවත් ජවනිකා මවමින් ඒවා මාධ්ය ඔස්සේ සංසරණය වන්නට සලස්වමින් සහ තවත් අවස්ථාවල කැමරාකරුවන් සහ රංගනවේදීන් බවට පත් වෙමින් එය ජනතාවගේ වින්දනය උදෙසා ජවනිකා ඉදිරිපත් කරන්නන් බවට පත්ව තිබේ.
ඉදින් අපට වෙන ස්වර්ගයක් කුමටද?
විටෙක අප දකින්නේ වැලි ලොරි හඹා යමින් ඒ හඹා යාම වීඩියෝ කර අපට බෙදා දෙන පොලිසියකි. විටෙක එය පාතාලයන් කුදලාගෙන එන යුක්තියේ මුරදෙටු හමුදාවක ජවනිකා ඉදිරිපත් කරයි. තවත් විටෙක සදාචාර ලෝකය හෙල්ලුම් කන ස්පා මැල්ලුමක ලිංගික පහස දෙන පාපී කතුන්ගේ නිරුවත අපට ගෙනහැර පායි. තවත් ජවනිකාවක බස් රථවල සුදු යකඩ ගලවන මගී ආරක්ෂක බලකායකි.
ඒ අතර පාතාල වෙඩි පහරින් අයෙක් මැරී වැටෙයි. මිනියෙහි රස්නය යන්නටත් කලින් ඒ මිනීමැරුමට හේතුව, කළ අය සහ පසුබිම ආදී වශයෙන් අපට සියළු විස්තර පොලිසියෙන් අසන්නට ලැබේ. අපරාධය වන්නට පෙර එය අනාවරණය කරගන්න බැරිවූවාට කිම? වූ සැණින් අපට තොරතුරු ලැබේ නම් මලගියවුන්ට පවා එය සතුටට කරුණක්මය.
මේ ජවනිකාවන්හී උත්කර්ෂවත්ම අවස්ථාව දැන් එළඹ තිබේ. ඒ අතිශය දරුණු අපරාධයක් හෙලිදරවු කරමිනි. එය ලොවට හඬගා කියනුයේ ජාතික මට්ටමේ පුවත් පතක් කියනා ලංකාදීපයයි.
පුවත මෙයයි. ළමා නිවාසයක යෞවනියන් කිහිප දෙනෙක් අවන්හලක් කඩා ටොපි පැහැර ගනී.
මහාපරාධයකි, මහාපරාධයකි, මහාපරාධයකි.
දෙමවුපියන් නැති ළමානිවාසගත පිරිසක් වීම තත්වය තවත් දරුණු කරයි.
වහා නීතිය ක්රියාත්මක විය යුතුය.
මේ මහාපරාධකාරියන් නීතිය හමුවට පමුණුවා උපරිම දඬුවම් දිය යුතුය.
මෙහිදී මනුතාපයේ ජනවර්ජන පසුපස හඹනා ජන්තු මෙන් ජින්තු ගෙවෙන තුරු පොලිසිය දිවිය යුත්තේය.
අපි කුමක් කරමුද? නටමු? ගයමු? වයමු?
මගේ මතකය කලුතරම මීට පෙර සිදුවූ සිදුවීමක් වෙත දිව යයි. ඒ දැනට දශකයකටත් ඉහත පුවතකි. පුවත මෙයයි.
ළමා නිවාසයකින් බාලිකාවන් දෙදෙනකු පැන යයි.
පොලිසිය ඔවුන් අල්ලා අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරයි.
ඉන්පසුව වන්නේ අපූරු දෙයකි. විනිසුරු තමන් පලා යාමට හේතුව අර බාලිකාවන් ගෙන් අසයි.
අසිස්ක්රීම් කන්න ආසා හිතුණා.
විනිසුරුගේ නියෝගය මෙයයි.
මේ දැරියන්ට අයිස්ක්රීම් අරන් දී නගරයද පෙන්වා යළි ළමා නිවාසයට බාර දෙන්න. මගේ මතකය නිවැරදි නම් අයිස්ක්රීම් ගෙන දීමට විනිසුරුම මුදල්ද දුන්නේය.
වරක් මම මගේ බිරිඳගේ පවුලේ අයද සමග කලුතරම ළමා නිවාසයකට ගියෙමි. ඒ එහි ළමුන්ට දිවා ආහාර වේලක් දීම සඳහා ඉඩක් ලබා ගැනීමටය. අප එහි පාලිකාව සමග කතා කල විට ඇය කීවා මෙයයි.
'මහත්තයලට පිස්සුද මුන්ට කන්න දෙන්න? කිසිම විනයක් නෑ. මුං ඊයෙ තාප්පෙ උඩ නැගලා වර්ජනයක්තු කළා. කාලා තෙල.'
මේ පාලිකාවගේ දියුණු දැක්මයි. සමාජයේ පිහිටක් නැති දැරියන්ගේ තෙල!
මම කාලයක් මානසික නිරවුල්භාවය අහිමි දරුවන් සිටිනා නිවාසයකට ආහාර ලබා දුන්නෙමි. ඒ ගිය අවස්ථාවලදී ළමුන්ට ආහාර බෙදූ පසු පාලකයන් ළමුන් ළවා අපට පින් දෙන පාඨ කියවති. ඒ මහම අප්රසන්න අත්දැකීමකි. මම අපට පින් අවශ්ය නැති බවත් ළමුන්ට නිදහසේ කෑම කන්නට ඉඩදීම සෑහෙන බවත් සෑම වරකම කීවෙමි. අන්තිමෙ දැඩිව කීවෙමි.
මට ඒ ළමුන්ට ආහාර දීමේ අවස්ථාව නැතිවිණි. විමසූ විට කීවේ වෙනත් කෙනකුට ‘දාන වේල' දුන් බවකි. මා දුන්නේ දානයක් නොවේ. ලමුනට ඇවැසි දෙයකි. එය මගේ වගකීමකි. එපමණි.

ආදරය ඇවැසි අර බාලිකාවන් පිරිස නීතියෙන් මට්ටු කිරීමෙන් සියල්ල විසඳේයයි සිතනා පොලිසිය මෙන්ම ඒ පුවත පලකරනා පත්තරද ශිෂ්ට සම්පන්නය. ළමුන්ට ආදරය දිය යුතුයයි සිතනා අය අශිෂ්ටය. අප සිටිනුයේ තව්තිසාව පේනමානයේය. නිකම් නොව සීතාම්බර පටද ඇඳගෙනය.

එම ප්‍රවෘත්තිය

තක්කඩි

 



මේ  කාලේ  දැක්ක හොඳ  පින්තූර කිහිපයක්. මුල් එකේ ඉන්නේලංකාවේ ජනාධිපති එක්ක  බ්‍රසීල ජනාධිපති ලුලා.  හොඳ වාමාංශික රටට ආදරේ කරන නායකයෙක්. හැබැයි , ට්‍ර්ම්ප් එක්කත් හොඳින් ඉන්න ඕනේ ,   අනිත් ඒවල  ප්‍රංශ ජනාධිපති සහ ඉන්දීය අගමැති. ඒ වගේම චීන නායකයෝ එක්කත් හොඳින් ඉන්න ඕනේ . ජනාධිපති තුමා කතා  කලේ සිංහලෙන් .  ඒකෙ කිසි අවුලක් නැහැ .  රටේ ප්‍රධාන භාෂාවෙන් කතා කරන  එක . ඉංග්‍රීසියෙන් කතා කරන්න අවශ්‍ය නැහැ .  

නමුත් සමහර තක්කඩින්ට තියනවා වෙනත් ප්‍රශ්න 😀.  අඩි  හතක් උස සර්බියන් ජනාධිපතිට වඩා  වඩා කොට වීම.  නැත්නම් , ඒ අයි (AI ) කියන වචනය   ඇයි අයි කියල උච්චාරණය කලාලු .  මටනම් එහෙම එකක් ඇහුනේ නැහැ.  නමුත් ඒක තමයි ප්‍රධාන ප්‍රශ්නේ. කරපු කතාවේ  වැදගත් දේවල් වත් රාජ්‍ය  නායකයෝ එයාට සලකන ආකාරය වත් නෙමෙයි .  සමහර විට ඇහේ කටු ඇනෙනවා වගේ ඇති. ඒකයි අවුල. කෙටියෙන්ම කියනවනම් කුකක කම වගේ .        

මම චැලේන්ජ් එකක් දෙනවා ව ඔය ඉංග්‍රීසි භාෂා ප්‍රශ්න අදින  අයට ඉස්සෙල්ලම තමන්ගේ වීඩියෝ එකක් මුදා හරින්න කියල ෆේස්බුක් එකට හෝ අනිත් මාධ්‍ය ජාලා වලට.  හැබැයි අපි දෙන්නම් හොඳ  ඉංග්‍රීසි පොතක් පරිච්ඡේදයක් කියවන්න .  අපි බලමු එයාලගේ උච්චාරණ කොහොමද කියල? 

මට වැඩිය හොඳට ඉංග්‍රීසි උච්ඡාරණය කරන්න බැරි  වුනත් මගේ වීඩියෝ දෙක තුනක් යු ටියුබ් එකේ තියනව. ඒ නිසා තක්කඩින්ට පුළුවන් තමන්ගේ ඒවාත්  මුදා හරින්න.

ඕක කියද්දී මට මතක් වුනා අවුරුදු විසිහයකට  කලින් වෙච්චි දෙයක්,  මම රැකියාවට ගිය අලුත. දුරකථනයෙන් ක්ලයන්ට් කෙනෙකුට කතා කරන කොට ලිපිනයේ තැනක Watford කියන වචනේ කියවුන .  මම වැට්ෆෝඩ්  කියල උච්චාරණය කලේ . a අකුර ඇ වශයෙන් අපට උගන්වන්නේ මම හිතන්නේ . මගේ ටීම් එකේ අනිත් තුන්දෙනා හිනාවුනා. ඔය මගේ ෆේස්බුක් යාලුවෝ හැටියට  දැනටත් ඉන්න තුන්දෙනෙක්.  මම කිව්වා එහනම් අයන්න හැටියට වට්ෆොඩ්  කියලද කියන්නේ කියල .  උන් තව හිනාවුනා .  ඊට පස්සේ සයිමන් කිව්වා මෝඩයෝ වොට්ෆෝඩ් කියලයි උච්චාරණය කරන්නේ කියල .  මම උන්ට කිව්වා මම මේ රටේ (එංගලන්තයේ )  ඉපදිලා නැහැනේ එහෙම දැනගන්න .  මට හොඳටම ශුවර් අනිත් පැත්තෙන් කතා කරපු කෙල්ල කිව්වේ වැට්ෆෝඩ් කියල. උන් නැහැම  කිව්වා . 

මම ඒ නම්බර් එකට ආයේ කෝල් එකක් ගත්ත . අරගෙන න් කෙල්ල ගෙන් ඇහුව මොකද්ද කිව්වේ කියල .  එයා කිව්වා වැට්ෆෝඩ් කියල .  මම කිව්වා මෙන්න මගේ ටීම් එකේ උන්  හිනා වෙනවා ඒක උච්චාරණය කරන්නේ වොට්ෆෝඩ් වශයෙන් කියල .   

කෙල්ල කිව්වා ,  ආ ඒ ගොල්ල හිතන් ඉන්නේ එයා ඉන්නේ  ලන්ඩන් වල තියන වොට්ෆෝඩ් Watford වල කියල .  නමුත් එයා ඉන්නේ නෝත්හැම්ප්ටන්ශයර් (Watford, Northamptonshire) වල තියන වැට්ෆෝඩ් කියන ගමේ කියල. ලියන්නේ එක විධිහට. නමුත් උච්ඡාරණය වෙනස්  .  ඉතිං අරුන් තුන්දෙනා මූණට මූණ බලාගෙන විරිත්තන්න ගත්ත. මම පොඩි ලෙක්චර් එකකුත් දුන්න .  කොහොමද යකෝ අපි ඕව දන්නේ කියල .  ඊට පස්සේ මට වැඩිය කට්ටිය හිනා වෙන්න ආවේ නැහැ .  මොකද මමත් උන්ට වැලි අදින්න ගත්ත ,  ඉංගිරිසි විතරයි නේ උන් දන්නේ කියල. මම උන්ගේ හොමොනිම් වලත් හිනා වෙනවා .  බැට් කියන්නේ හරියටම මොකද්ද ?  ක්‍රිකට් බැට් එකද වවුලද ?   ඩෙසට් , පාක් , රෝ වගේ වචන  කොපමණ තියෙනවද? කොච්චර දුර්වල භාෂාවක්ද ඉංග්‍රීසි කියන්නේ කියල .  

    මගේ දුවල න(ර්)සරි යනකොට ගෙදර ඇවිත් වෝහා කියනවා .  වතුර water වලට .  මම ගුරුතුමී ගෙන් ඇහුව.  බලනකොට එඩ්මන්ටන් ,  සෙවන් සිස්ට( ර්)ස් වගේ පළාත් වල කැරිබියන් අය එහෙම කියන්නේ. මම කිව්වා කරුණාකරලා වෝට කියන්න පුරුදු කරන්න කියල .  පස්ස එකාලෙක ක මම උච්චාරණ වැරැද්දුවොත් ළමයි හදනව.       

ඇත්තම කියනවනම් මේ තක්කඩින්ට ගහන්න දෙයක් නැහැ .  ඒ තරම්ම අනාථයි . ඉතින් පොඩි කෑලි හොයනවා. ඒක  නෙමේ . මිට පස්සේ උඹල ඉංග්‍රීසි කතා කරන  වීඩියෝ දාපල්ලා ඉස්සෙල්ලම .  අපටත් බලා ගන්න . 

 හරි 






උතුරට ගිය ගමනක්..

උතුරට ගිය ගමනක්..
පෙබරවාරි පළමුවෙනි දා පෝය වැඩසටහනෙන් පස්සෙ මාන්කුලම් හි පිහිටි තේරාන්කණ්ඩල් ගමට යන්න පිටත් වුණා. ඒ අප ආයතනය විසින් ලංකාවේ සහ ඕස්ට්රේලියාවේ වසන හිතවතුන්ගේ සහායයෙන් ඒ ගමේ පවත්වාගෙන යන ' රාහුල-තංගරාජා වඩු කාර්මිකයින්ගේ සමූපකාර සමිතියේ වැඩකටයුතුවල ප්රගතිය සොයා බලන්න සහ කොරියානු මහායාන බෞද්ධ සංවිධානයකින් කරන ආර්ථික අපහසුතාවලින් පෙළෙන පවුල්වලට උදව් කරන වැඩපිළිවෙළකට සුදුසු ගම්මාන කිහිපයක් හඳුනා ගන්න.
උඩුබද්දාවට යනකම් කුලියට ගත් වාහනයකින් ගිහිල්ලා එතැන ඉඳලා මේ වැඩවලදි අපිත් එක්ක එකට වැඩකරන දිමුතු සොහොයුරාගෙ වාහනයෙන් මාන්කුලමට යනකොට රෑ 9 විතර වුණා. (දිමුතු කියන්නෙ තමන්ගේ මියගිය පියා වෙනුවෙන් කරන පිංකම හැටියට තේරාන්කණ්ඩල් ගමේ බොහෝ හානියට පත් පවුලක දුවෙකුට ඉගෙනීමට ශිෂ්යත්වයක් ලබා දීල ආදරයෙන් බලා ගන්න කෙනෙක්).
අපි රෑ නතර වුනේ අම්බාලපුරම් කියන ගමේ හිතවත් ගෙදරක. ඒ ගෙදර හිටියේ අම්මයි තාත්තයි බාල පුතයි. අනිත් දරුවො ජීවත් වුණේ යාපනේ සහ වව්නියාව වගේ පිට ප්රදේශවල. ඒ ගෙදර හිටිය තුන්දෙනාටම හොඳටම සිංහල පුළුවන්. ඒ නිසා වෙනද උතුරට ගියාම දැනෙනවට වඩා පහසුවෙන් සහ නිදහස්ව අදහස් බෙදාගන්න පුළුවන් වුණා.
පළමුවෙන්ම මම අහපු ප්රශ්නය තමයි මෙච්චර හොඳට සිංහල පුළුවන් වුණේ කොහොම ද කියන එක. මේ ගෙදර වැඩිහිටි පිරිමියා 1977 වෙනකම් නුවර ප්රදේශයේ ජීවත් වුණු කෙනෙක්. 1977 දි ඇතිවුණු ජාතිවාදී පහරදීම් නිසායි දෙමාපියන් එක්ක මාන්කුලම් වෙත ඇවිත් අද ඉන්න තැන කැලෑ එලිකරල ගෙයක් හදාගෙන පදිංචි වෙන්නෙ. එතකොට එයාට වයස 17ක්. 1958 සහ 1983 ඇතිවුණු සාහසික ක්රියා ගැන අප දැන සිටියත් 1977 දිත් එවැනි දේ සිදුවුණු බව අපි වැඩි දෙනෙක් දන්නෙ නෑ.
මම ඇහුවා ඒ සිද්ධි ගැන තව තොරතුරු ඇහුවට කමක් නැත් ද කියල. එයා කැමැත්තෙන්ම තොරතුරු බෙදා ගන්න ඉදිරිපත් වුණා. ඔහු කී තොරතුරු අනුව 1977 ඡන්ද ප්රතිඵල වලින් පස්සෙ ලංකාවෙ නොයෙක් පළාත්වල හිටපු දෙමළ මිනිසුන්ට හිරිහැර කිරීම් පහර දීම් සිදු කෙරෙනවා. අපේ කතා නායකයගෙ ගමේ දෙමළ අය දෙන්නෙක්ව ඝාතනය වෙනවා ඒ වෙලාවෙ. මම ඇහුවා ගහන්න ආවේ පිට ප්රදේශවලින් ද කියල. ඔහු කිව්වා, ‘නෑ.. ගොඩක් අය දන්න අය. මගේ ඕ ලෙවෙල් පොත් ටික ගිනි තිව්වේ අල්ලපු ගෙදර අය’ කියල.
අම්බාලපුරම් ගමේ ඉන්න අය ලංකාවෙ නොයෙක් පළාත්වලින් අවතැන්වෙලා ආපු අය. ඒ අය ආපු මුල්ගම් ගැන ඇහුවම පුදුම හිතෙනවා. ඉහල ගිරිබාව, පහල ගිරිබාව, ගල්ගමුව, තඹුත්තේගම, අඹන්පොළ සහ ගාල්ල එබඳු මුල් ගම් කිහිපයක්. පරන්තන් ඉඳලා මුලතිව් යන පාරේ තියෙන ධර්මපුරම් කියන්නේ 1958 උන්හිටි තැන් අහිමි වෙලා දකුණු ප්රදේශවලින් ගිය දෙමළ අයගෙන් හැදුණු ගමක්. ආනෛවේලුන්දාම් කුලම් කියන්නේ ගාල්ලෙන් අවතැන් වෙලා ගිය අයගෙන් හැදුණු ගමක්. වල්පොළ රාහුල ආයතනය අවුරුදු 9 තිස්සෙ විවිධ වැඩසටහන් කරන තේරාන්කන්ඩල් කියන්නෙත් මේ විදිහටම උන්හිටි තැන් අහිමි වූ මිනිසුන්ගෙන්, ගැහැනුන්ගෙන් හැදුණු ගමක්. මාන්කුලම් ඉඳල කි මී 20 ක 30 ක විතර කලාපයක විසිරිලා තියෙන ගම්වල ඉන්නේ මේ පැතිවලින් වරින් වර පළවා හැරි මිනිස්සු. පුදුමයි!
මීට අවුරුදු 10කට විතර ඉස්සර දකුණු අප්රිකාවෙ ඉඳල ආව මයිකල් ලැප්ස්ලි කියන බෝම්බයකින් දෑත් අහිමි වුණු පියතුමා පැවැත් වූ වැඩසටහනකට සහභාගී වුණා අවුරුදු 60ක විතර දෙමළ අම්ම කෙනෙක්. පවුලේ සියල්ලන් යුද්දයෙන් අහිමි වී තිබුණු ඇය හිටියේ විශාල කම්පනයක. දවල් දවස ගත කරනවා කිව්වේ එළදෙන බැඳල ඉන්න තැන. ගේ ඇතුළේ ඉන්න අපහසු නිසා. මේ වැඩසටහනේ අවස්ථාවක් ආව සහභාගී වූ හැම කෙනෙකුටම ගීතයක් ගායනා කරන්න. මේ අම්මගේ වාරෙ ආවම ඇය ගායනා කළේ ‘බඩගිනි වෙලා මා ගිය කල පුතුගෙ ගෙට - මැනලා වී ටිකක් දුන්නයි මල්ලකට..’ කියන සිංහල කවිය. මම පුදුම වෙලා ඇගෙන් ඇහුවා ඔයා කොහොම ද ඒ කවිය දන්නේ කියල. ඇය කිව්වා මම ඉපදුනෙත් හැදුනෙත් අනුරාධපුරේ. මම සිංහල කවි ඇර වෙන දෙයක් දන්නෙ නෑ කියල.
අපේ කතා නායකයගෙ කතාවත් ඒ වගේ. සිංහලෙන් ඉගෙන ගත්ත, බුද්ධාගම විෂයයක් හැටියට පාසැලේ දි ඉගෙනගත් ඔහු අද කිතුණුවෙක්. නමුත් හිනාවෙමින් ඔහු කිව්වේ 77 සිද්ධි නොවුන නම් මම දෙමළ නමක් තියෙන සිංහල බෞද්ධයෙක් වෙන්න තිබුණා කියල.
පෙබරවාරි දෙවෙනිදා ඒ අයගෙන් සමුගෙන අම්බාලපුරම් පාසැලටත් තේරාන්කන්ඩල් පාසැලටත් ගොඩවෙලා අදාළ වැඩකටයුතු නිම කිරීමෙන් පස්සෙ මම කිලිනොච්චියේ ඉඳලා යාපනයට යන්න පිටත් වුණා තනියම. අරමුණ වුණේ කන්කසන්තුරේ පිහිටි ජාතීන් අතර ගැටුමකට මූලයක් වී ඇති විහාරස්ථානයේ භික්ෂූන් වහන්සේ හමුවීම. වව්නියාවේ සිට යාපනය බලා යන බස් එකකට කිලිනොච්චියෙන් ගොඩ වුණා. පැයක විතර ගමනකින් යාපනයට ළඟා වුණා. එතැන ඉඳලා ත්රී වීල් එකකින් කන්කසන්තුරේට යන්න පිටත් වුණා. මම ප්රදේශය නොදන්නා කෙනෙකු වුණත් අසාධාරණ ගානක් ඉල්ලුවේ නෑ.
අන්තිමේ පංසලට ගොඩවුණා. පැයක වගේ කාලයක් එහි ගත කළා. එහි වසන හාමුදුරුවන්ට ඇහුම්කන් දුන්නා. උන්වහන්සේට දානය ලැබෙන්න හමුදාවෙන් බවත් උන්වහන්සේට දෙමළ බස නොහැකි බවත් කියැවුණා. කොහොම වුණත් සාකච්ඡාවක් ආරම්භ වීම හොඳ දෙයක්. ආයෙත් දවසක හමුවුණාම මීට වඩා ගැඹුරට යන්න අපි දෙන්නටම හැකි වේවි. හිතුනොත් රෑ නවතිනවා කියල හිතාගෙන ගියත් එහෙම හිතුනෙ නෑ. පැයකින් විතර මම ආපහු එන්න පිටත් වුණා. කිලෝමීටරයක් විතර එන්න ඕන කන්කසන්තුරේ පුංචි බස් නැවතුමට. මුහුද ඈතින් පෙනෙන පාරේ මම පයිංම ඇවිදගෙන ආවා. ඒ පයිං ආපු ටිකෙත් එතැන් ඉඳල බස් එකෙන් ආ පැය එකහමාරක විතර කාලය පුරාමත් මම කල්පනා කළේ බුදුහාමුදුරුවො ගැන. ඉපැදුනේ එක තැනක. බුදු වුණේ තව තැනක. ආරාම ගොඩක් පිදූ බව කියැවුණත් ඒ එකක් එක්කවත් බැඳුණේ නෑ. අවසන් හුස්ම හෙලන්නේ පාරක් අයිනේ ගහක් යට. පොළොවේ කිසිතැනක් අල්ල ගත්තෙ නෑ. වයස අසූව වෙද්දිත් මිනිස්සු සොයා ගියා. ජීවිත කාලය පුරා සැරිසැරූ ප්රදේශ ගත්තම බුදු හාමුදුරුවන්ට ඒ කාලේ දඹදිව මිනිසුන් කතා කළ භාෂා විශාල ප්රමාණයක් කතා කරන්න පුළුවන් වෙන්න ඕන. ත්රිපිටකයෙනුත් ඒ බවට ශාක්ෂි හමු වෙනවා. එහෙව් බුදු හාමුදුරුවන්ගේ ගෝලයෝ අපි!
කන්කසන්තුරේ ඉඳල රෑ 7ට විතර යාපනය බලා එන සාමාන්ය මිනිස්සුත් එක්ක සීටීබී බස් එකෙන් මම යාපනයට ආවා. අවස්ථා දෙකක විතර ගැහැනු අය මම හිඳගෙන හිටි සීට් එකේ ඉතිරි ඉඩේ ඉඳගෙන ආවා. ඉතිං ඒ අයත් ආවා. මමත් ආවා!
යාපනය බස් නැවතුමේ පැය දෙකහමාරක් විතර ඉන්න වුණා බස් එකක් ගන්න. ඒ කාලය තුළ තුන්දෙනෙක් ඇවිත් මට යම් උදව්වක් ඕනැ ද ඇහුවා. අතරමං වෙලා ද ඉන්නෙ ඇහුවා. අන්තිමේ පේදුරුතුඩුවේ ඉඳල එන බස් එකක 45 වැනි සීට් එක හිස්ව තිබුණා. කාලෙකින් බස් එකක පිටිපස්සෙම සීට් එකක ඉඳගෙන කොළඹට ආවා එලිවෙනකොට.
මේ දාල තියෙන පොටෝ එකක් කන්කසන්තුරෙන් යාපනයට එන්න බස් එකට නැගල ඉන්න අතර. දෙවැන්න යාපනයට එන ගමන්.ඉස්කෝලවල ළමයි ආදරයෙන් ඇඟේ එල්ලුණු පොටොත් තියෙනව. ඒව දැම්මෙ නෑ.
After the Poya programme on February 1st, I set off for Therankandal village in Mankulam. The visit had two purposes: to review the progress of the 'Rahula–Thangarajah Carpenters’ Cooperative Society', which our institute runs with the support of friends in Sri Lanka and Australia, and to identify suitable villages for a livelihood support initiative funded by a Korean Mahayana Buddhist organization to assist economically vulnerable families.
I travelled by hired vehicle up to Udubaddawa and then continued to Mankulam in the vehicle of Dimuthu, who works closely with us in these efforts. (Dimuthu is a person who sponsors the education of a young girl from a severely affected family in Therankandal and supports her with deep personal commitment, in memory of his late father).
We reached Mankulam by 9 pm. That night we stayed at a friendly home in Ambalapuram. The household consisted of the parents and their youngest son; the other children were living in Jaffna and Vavuniya. What struck me immediately was that all three spoke fluent Sinhala. Because of this, conversation flowed with an ease and openness that one does not always experience during visits to the North.
My first question was simple: How did you learn Sinhala so well?
The elderly man of the house had lived in the Kandy area until 1977. When ethnic violence erupted that year, he and his parents fled to Mankulam. They cleared jungle land and built a home there. He was only seventeen at the time. While most of us know of the violence of 1958 and 1983, far fewer remember that similar events took place in 1977.
When I asked if he would share more, he did so without hesitation. After the 1977 election results, Tamil communities in various parts of the country faced harassment and attacks. In his own village, two Tamil men were killed. I asked whether the attackers were outsiders.
“No,” he said quietly. “Most were people we knew. It was our neighbours who burned my O-Level books.”
Ambalapuram itself is a village of the displaced. When one asks about the original homes of its residents, the list is startling: Ihala Giribawa, Pahala Giribawa, Galgamuwa, Tambuttegama, Ambanpola, Galle. Dharmapuram, on the Paranthan–Mullaitivu road, was formed by Tamil families displaced in 1958 from the South. Anaivilunthan Kulam was formed by those displaced from Galle. Therankandal, where the Walpola Rahula Institute has worked for nine years, is also a village born of loss and uprooting. Within a 20–30 km radius around Mankulam are many such villages — communities shaped by repeated displacement. It is astonishing!
About ten years ago, I attended a programme led by Father Michael Lapsley, who lost both his hands in a bombing in South Africa. Among the participants was a Tamil mother in her sixties who had lost her entire family in the war. She was deeply traumatised. She said she spent her days beside the cow shed because she could not bear to remain inside her house.
At one point, each participant was invited to sing. When her turn came, she sang a Sinhala verse:
“When I went hungry to my son’s house,
he measured out a little rice into my bag…”
I was deeply moved. When I asked how she knew that Sinhala poem, she replied, “I was born and raised in Anuradhapura. I know nothing except Sinhala poetry.”
Our host’s story carried the same irony. He studied in Sinhala and even learned Buddhism as a school subject. Today he is a Christian. Smiling gently, he said, “If the events of ’77 had not happened, I might have been a Sinhala Buddhist with a Tamil name.”
On February 2nd, after bidding farewell, I visited Ambalapuram School and Therankandal School to complete our work. Then I travelled alone from Kilinochchi to Jaffna. My intention was to meet the monk at a temple in Kankesanthurai that has become a point of ethnic tension.
I reached Jaffna by bus and then took a three-wheeler to Kankesanthurai. Though unfamiliar with the area, I was not overcharged. At the temple, I spent about an hour listening to the resident monk. It was said that his alms came from the military and that he did not speak Tamil. Even so, the beginning of a conversation is itself meaningful. Perhaps another meeting will allow us to go deeper. Though I had considered staying overnight, I did not feel inclined to do so.
I walked about a kilometre to the small bus stand, along a road where the sea shimmered in the distance. During that walk — and during the long bus ride that followed — my thoughts turned to the Buddha.
Born in one place. Enlightened in another. Though many monasteries were offered to him, he did not bind himself to any. He passed away beneath a tree by the roadside. He did not cling to land or possession. Even at eighty, he continued travelling among people. Considering the vast regions he covered, he must have spoken many of the languages of his time. The Tripitaka itself suggests this.
And we are followers of such a Buddha.
Around 7 p.m., I returned to Jaffna by CTB bus among ordinary travellers. On two occasions, women shared the remaining space on my seat. They travelled. I travelled.
At the Jaffna bus stand, I waited for nearly two and a half hours. Three different people approached me to ask whether I needed help, whether I was lost. Eventually, I found an empty seat — number 45 — on a bus coming from Point Pedro. After a long time, I sat in the very back seat of a bus and travelled to Colombo, arriving at dawn.
The photographs shared here were taken on the journey from Kankesanthurai to Jaffna. I also have pictures of schoolchildren clinging to me with affection — but those I have chosen not to share.

ගල්කන්දේ ධම්මානන්ද හිමි
https://www.facebook.com/share/1Fn42DjHcH/

"ලිලිත්ලා" අපූර්වත්වය සමග ... ගයනිගේ ආත්මීය භාෂණය

  "එවිට අපට මහා ලොකු දේවල් පෙනෙන්නේම නැත. මහා විශාලයට පෙනෙන්නේ ඉතාම කුඩා දේවල්ය" දැන් ඉතින් ඉතිරි හරිය ඔබට කියන්නට මට ලොකු වෙහෙසක්...