තක්කඩි

 

මේ  කාලේ  දැක්ක හොඳ  පින්තූර කිහිපයක්. මුල් එකේ ඉන්නේලංකාවේ ජනාධිපති එක්ක  බ්‍රසීල ජනාධිපති ලුලා.  හොඳ වාමාංශික රටට ආදරේ කරන නායකයෙක්. හැබැයි , ට්‍ර්ම්ප් එක්කත් හොඳින් ඉන්න ඕනේ ,   අනිත් ඒවල  ප්‍රංශ ජනාධිපති සහ ඉන්දීය අගමැති. ඒ වගේම චීන නායකයෝ එක්කත් හොඳින් ඉන්න ඕනේ . ජනාධිපති තුමා කතා  කලේ සිංහලෙන් .  ඒකෙ කිසි අවුලක් නැහැ .  රටේ ප්‍රධාන භාෂාවෙන් කතා කරන  එක . ඉංග්‍රීසියෙන් කතා කරන්න අවශ්‍ය නැහැ .  

නමුත් සමහර තක්කඩින්ට තියනවා වෙනත් ප්‍රශ්න 😀.  අඩි  හතක් උස සර්බියන් ජනාධිපතිට වඩා  වඩා කොට වීම.  නැත්නම් , ඒ අයි (AI ) කියන වචනය   ඇයි අයි කියල උච්චාරණය කලාලු .  මටනම් එහෙම එකක් ඇහුනේ නැහැ.  නමුත් ඒක තමයි ප්‍රධාන ප්‍රශ්නේ. කරපු කතාවේ  වැදගත් දේවල් වත් රාජ්‍ය  නායකයෝ එයාට සලකන ආකාරය වත් නෙමෙයි .  සමහර විට ඇහේ කටු ඇනෙනවා වගේ ඇති. ඒකයි අවුල. කෙටියෙන්ම කියනවනම් කුකක කම වගේ .        

මම චැලේන්ජ් එකක් දෙනවා ව ඔය ඉංග්‍රීසි භාෂා ප්‍රශ්න අදින  අයට ඉස්සෙල්ලම තමන්ගේ වීඩියෝ එකක් මුදා හරින්න කියල ෆේස්බුක් එකට හෝ අනිත් මාධ්‍ය ජාලා වලට.  හැබැයි අපි දෙන්නම් හොඳ  ඉංග්‍රීසි පොතක් පරිච්ඡේදයක් කියවන්න .  අපි බලමු එයාලගේ උච්චාරණ කොහොමද කියල? 

මට වැඩිය හොඳට ඉංග්‍රීසි උච්ඡාරණය කරන්න බැරි  වුනත් මගේ වීඩියෝ දෙක තුනක් යු ටියුබ් එකේ තියනව. ඒ නිසා තක්කඩින්ට පුළුවන් තමන්ගේ ඒවාත්  මුදා හරින්න.

ඕක කියද්දී මට මතක් වුනා අවුරුදු විසිහයකට  කලින් වෙච්චි දෙයක්,  මම රැකියාවට ගිය අලුත. දුරකථනයෙන් ක්ලයන්ට් කෙනෙකුට කතා කරන කොට ලිපිනයේ තැනක Watford කියන වචනේ කියවුන .  මම වැට්ෆෝඩ්  කියල උච්චාරණය කලේ . a අකුර ඇ වශයෙන් අපට උගන්වන්නේ මම හිතන්නේ . මගේ ටීම් එකේ අනිත් තුන්දෙනා හිනාවුනා. ඔය මගේ ෆේස්බුක් යාලුවෝ හැටියට  දැනටත් ඉන්න තුන්දෙනෙක්.  මම කිව්වා එහනම් අයන්න හැටියට වට්ෆොඩ්  කියලද කියන්නේ කියල .  උන් තව හිනාවුනා .  ඊට පස්සේ සයිමන් කිව්වා මෝඩයෝ වොට්ෆෝඩ් කියලයි උච්චාරණය කරන්නේ කියල .  මම උන්ට කිව්වා මම මේ රටේ (එංගලන්තයේ )  ඉපදිලා නැහැනේ එහෙම දැනගන්න .  මට හොඳටම ශුවර් අනිත් පැත්තෙන් කතා කරපු කෙල්ල කිව්වේ වැට්ෆෝඩ් කියල. උන් නැහැම  කිව්වා . 

මම ඒ නම්බර් එකට ආයේ කෝල් එකක් ගත්ත . අරගෙන න් කෙල්ල ගෙන් ඇහුව මොකද්ද කිව්වේ කියල .  එයා කිව්වා වැට්ෆෝඩ් කියල .  මම කිව්වා මෙන්න මගේ ටීම් එකේ උන්  හිනා වෙනවා ඒක උච්චාරණය කරන්නේ වොට්ෆෝඩ් වශයෙන් කියල .   

කෙල්ල කිව්වා ,  ආ ඒ ගොල්ල හිතන් ඉන්නේ එයා ඉන්නේ  ලන්ඩන් වල තියන වොට්ෆෝඩ් Watford වල කියල .  නමුත් එයා ඉන්නේ නෝත්හැම්ප්ටන්ශයර් (Watford, Northamptonshire) වල තියන වැට්ෆෝඩ් කියන ගමේ කියල. ලියන්නේ එක විධිහට. නමුත් උච්ඡාරණය වෙනස්  .  ඉතිං අරුන් තුන්දෙනා මූණට මූණ බලාගෙන විරිත්තන්න ගත්ත. මම පොඩි ලෙක්චර් එකකුත් දුන්න .  කොහොමද යකෝ අපි ඕව දන්නේ කියල .  ඊට පස්සේ මට වැඩිය කට්ටිය හිනා වෙන්න ආවේ නැහැ .  මොකද මමත් උන්ට වැලි අදින්න ගත්ත ,  ඉංගිරිසි විතරයි නේ උන් දන්නේ කියල. මම උන්ගේ හොමොනිම් වලත් හිනා වෙනවා .  බැට් කියන්නේ හරියටම මොකද්ද ?  ක්‍රිකට් බැට් එකද වවුලද ?   ඩෙසට් , පාක් , රෝ වගේ වචන  කොපමණ තියෙනවද? කොච්චර දුර්වල භාෂාවක්ද ඉංග්‍රීසි කියන්නේ කියල .  

    මගේ දුවල න(ර්)සරි යනකොට ගෙදර ඇවිත් වෝහා කියනවා .  වතුර water වලට .  මම ගුරුතුමී ගෙන් ඇහුව.  බලනකොට එඩ්මන්ටන් ,  සෙවන් සිස්ට( ර්)ස් වගේ පළාත් වල කැරිබියන් අය එහෙම කියන්නේ. මම කිව්වා කරුණාකරලා වෝට කියන්න පුරුදු කරන්න කියල .  පස්ස එකාලෙක ක මම උච්චාරණ වැරැද්දුවොත් ළමයි හදනව.       

ඇත්තම කියනවනම් මේ තක්කඩින්ට ගහන්න දෙයක් නැහැ .  ඒ තරම්ම අනාථයි . ඉතින් පොඩි කෑලි හොයනවා. ඒක  නෙමේ . මිට පස්සේ උඹල ඉංග්‍රීසි කතා කරන  වීඩියෝ දාපල්ලා ඉස්සෙල්ලම .  අපටත් බලා ගන්න . 

 හරි 

උතුරට ගිය ගමනක්..

උතුරට ගිය ගමනක්..

පෙබරවාරි පළමුවෙනි දා පෝය වැඩසටහනෙන් පස්සෙ මාන්කුලම් හි පිහිටි තේරාන්කණ්ඩල් ගමට යන්න පිටත් වුණා. ඒ අප ආයතනය විසින් ලංකාවේ සහ ඕස්ට්‍රේලියාවේ වසන හිතවතුන්ගේ සහායයෙන් ඒ ගමේ පවත්වාගෙන යන ' රාහුල-තංගරාජා වඩු කාර්මිකයින්ගේ සමූපකාර සමිතියේ වැඩකටයුතුවල ප්‍රගතිය සොයා බලන්න සහ කොරියානු මහායාන බෞද්ධ සංවිධානයකින් කරන ආර්ථික අපහසුතාවලින් පෙළෙන පවුල්වලට උදව් කරන වැඩපිළිවෙළකට සුදුසු ගම්මාන කිහිපයක් හඳුනා ගන්න.

උඩුබද්දාවට යනකම් කුලියට ගත් වාහනයකින් ගිහිල්ලා එතැන ඉඳලා මේ වැඩවලදි අපිත් එක්ක එකට වැඩකරන දිමුතු සොහොයුරාගෙ වාහනයෙන් මාන්කුලමට යනකොට රෑ 9 විතර වුණා. (දිමුතු කියන්නෙ තමන්ගේ මියගිය පියා වෙනුවෙන් කරන පිංකම හැටියට තේරාන්කණ්ඩල් ගමේ බොහෝ හානියට පත් පවුලක දුවෙකුට ඉගෙනීමට ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා දීල ආදරයෙන් බලා ගන්න කෙනෙක්).

අපි රෑ නතර වුනේ අම්බාලපුරම් කියන ගමේ හිතවත් ගෙදරක. ඒ ගෙදර හිටියේ අම්මයි තාත්තයි බාල පුතයි. අනිත් දරුවො ජීවත් වුණේ යාපනේ සහ වව්නියාව වගේ පිට ප්‍රදේශවල. ඒ ගෙදර හිටිය තුන්දෙනාටම හොඳටම සිංහල පුළුවන්. ඒ නිසා වෙනද උතුරට ගියාම දැනෙනවට වඩා පහසුවෙන් සහ නිදහස්ව අදහස් බෙදාගන්න පුළුවන් වුණා.

පළමුවෙන්ම මම අහපු ප්‍රශ්නය තමයි මෙච්චර හොඳට සිංහල පුළුවන් වුණේ කොහොම ද කියන එක. මේ ගෙදර වැඩිහිටි පිරිමියා 1977 වෙනකම් නුවර ප්‍රදේශයේ ජීවත් වුණු කෙනෙක්. 1977 දි ඇතිවුණු ජාතිවාදී පහරදීම් නිසායි දෙමාපියන් එක්ක මාන්කුලම් වෙත ඇවිත් අද ඉන්න තැන කැලෑ එලිකරල ගෙයක් හදාගෙන පදිංචි වෙන්නෙ. එතකොට එයාට වයස 17ක්. 1958 සහ 1983 ඇතිවුණු සාහසික ක්‍රියා ගැන අප දැන සිටියත් 1977 දිත් එවැනි දේ සිදුවුණු බව අපි වැඩි දෙනෙක් දන්නෙ නෑ.

මම ඇහුවා ඒ සිද්ධි ගැන තව තොරතුරු ඇහුවට කමක් නැත් ද කියල. එයා කැමැත්තෙන්ම තොරතුරු බෙදා ගන්න ඉදිරිපත් වුණා. ඔහු කී තොරතුරු අනුව 1977 ඡන්ද ප්‍රතිඵල වලින් පස්සෙ ලංකාවෙ නොයෙක් පළාත්වල හිටපු දෙමළ මිනිසුන්ට හිරිහැර කිරීම් පහර දීම් සිදු කෙරෙනවා. අපේ කතා නායකයගෙ ගමේ දෙමළ අය දෙන්නෙක්ව ඝාතනය වෙනවා ඒ වෙලාවෙ. මම ඇහුවා ගහන්න ආවේ පිට ප්‍රදේශවලින් ද කියල. ඔහු කිව්වා, ‘නෑ.. ගොඩක් අය දන්න අය. මගේ ඕ ලෙවෙල් පොත් ටික ගිනි තිව්වේ අල්ලපු ගෙදර අය’ කියල.

අම්බාලපුරම් ගමේ ඉන්න අය ලංකාවෙ නොයෙක් පළාත්වලින් අවතැන්වෙලා ආපු අය. ඒ අය ආපු මුල්ගම් ගැන ඇහුවම පුදුම හිතෙනවා. ඉහල ගිරිබාව, පහල ගිරිබාව, ගල්ගමුව, තඹුත්තේගම, අඹන්පොළ සහ ගාල්ල එබඳු මුල් ගම් කිහිපයක්. පරන්තන් ඉඳලා මුලතිව් යන පාරේ තියෙන ධර්මපුරම් කියන්නේ 1958 උන්හිටි තැන් අහිමි වෙලා දකුණු ප්‍රදේශවලින් ගිය දෙමළ අයගෙන් හැදුණු ගමක්. ආනෛවේලුන්දාම් කුලම් කියන්නේ ගාල්ලෙන් අවතැන් වෙලා ගිය අයගෙන් හැදුණු ගමක්. වල්පොළ රාහුල ආයතනය අවුරුදු 9 තිස්සෙ විවිධ වැඩසටහන් කරන තේරාන්කන්ඩල් කියන්නෙත් මේ විදිහටම උන්හිටි තැන් අහිමි වූ මිනිසුන්ගෙන්, ගැහැනුන්ගෙන් හැදුණු ගමක්. මාන්කුලම් ඉඳල කි මී 20 ක 30 ක විතර කලාපයක විසිරිලා තියෙන ගම්වල ඉන්නේ මේ පැතිවලින් වරින් වර පළවා හැරි මිනිස්සු. පුදුමයි!

මීට අවුරුදු 10කට විතර ඉස්සර දකුණු අප්‍රිකාවෙ ඉඳල ආව මයිකල් ලැප්ස්ලි කියන බෝම්බයකින් දෑත් අහිමි වුණු පියතුමා පැවැත් වූ වැඩසටහනකට සහභාගී වුණා අවුරුදු 60ක විතර දෙමළ අම්ම කෙනෙක්. පවුලේ සියල්ලන් යුද්දයෙන් අහිමි වී තිබුණු ඇය හිටියේ විශාල කම්පනයක. දවල් දවස ගත කරනවා කිව්වේ එළදෙන බැඳල ඉන්න තැන. ගේ ඇතුළේ ඉන්න අපහසු නිසා. මේ වැඩසටහනේ අවස්ථාවක් ආව සහභාගී වූ හැම කෙනෙකුටම ගීතයක් ගායනා කරන්න. මේ අම්මගේ වාරෙ ආවම ඇය ගායනා කළේ ‘බඩගිනි වෙලා මා ගිය කල පුතුගෙ ගෙට - මැනලා වී ටිකක් දුන්නයි මල්ලකට..’ කියන සිංහල කවිය. මම පුදුම වෙලා ඇගෙන් ඇහුවා ඔයා කොහොම ද ඒ කවිය දන්නේ කියල. ඇය කිව්වා මම ඉපදුනෙත් හැදුනෙත් අනුරාධපුරේ. මම සිංහල කවි ඇර වෙන දෙයක් දන්නෙ නෑ කියල.

අපේ කතා නායකයගෙ කතාවත් ඒ වගේ. සිංහලෙන් ඉගෙන ගත්ත, බුද්ධාගම විෂයයක් හැටියට පාසැලේ දි ඉගෙනගත් ඔහු අද කිතුණුවෙක්. නමුත් හිනාවෙමින් ඔහු කිව්වේ 77 සිද්ධි නොවුන නම් මම දෙමළ නමක් තියෙන සිංහල බෞද්ධයෙක් වෙන්න තිබුණා කියල.

පෙබරවාරි දෙවෙනිදා ඒ අයගෙන් සමුගෙන අම්බාලපුරම් පාසැලටත් තේරාන්කන්ඩල් පාසැලටත් ගොඩවෙලා අදාළ වැඩකටයුතු නිම කිරීමෙන් පස්සෙ මම කිලිනොච්චියේ ඉඳලා යාපනයට යන්න පිටත් වුණා තනියම. අරමුණ වුණේ කන්කසන්තුරේ පිහිටි ජාතීන් අතර ගැටුමකට මූලයක් වී ඇති විහාරස්ථානයේ භික්ෂූන් වහන්සේ හමුවීම. වව්නියාවේ සිට යාපනය බලා යන බස් එකකට කිලිනොච්චියෙන් ගොඩ වුණා. පැයක විතර ගමනකින් යාපනයට ළඟා වුණා. එතැන ඉඳලා ත්‍රී වීල් එකකින් කන්කසන්තුරේට යන්න පිටත් වුණා. මම ප්‍රදේශය නොදන්නා කෙනෙකු වුණත් අසාධාරණ ගානක් ඉල්ලුවේ නෑ.

අන්තිමේ පංසලට ගොඩවුණා. පැයක වගේ කාලයක් එහි ගත කළා. එහි වසන හාමුදුරුවන්ට ඇහුම්කන් දුන්නා. උන්වහන්සේට දානය ලැබෙන්න හමුදාවෙන් බවත් උන්වහන්සේට දෙමළ බස නොහැකි බවත් කියැවුණා. කොහොම වුණත් සාකච්ඡාවක් ආරම්භ වීම හොඳ දෙයක්. ආයෙත් දවසක හමුවුණාම මීට වඩා ගැඹුරට යන්න අපි දෙන්නටම හැකි වේවි. හිතුනොත් රෑ නවතිනවා කියල හිතාගෙන ගියත් එහෙම හිතුනෙ නෑ. පැයකින් විතර මම ආපහු එන්න පිටත් වුණා. කිලෝමීටරයක් විතර එන්න ඕන කන්කසන්තුරේ පුංචි බස් නැවතුමට. මුහුද ඈතින් පෙනෙන පාරේ මම පයිංම ඇවිදගෙන ආවා. ඒ පයිං ආපු ටිකෙත් එතැන් ඉඳල බස් එකෙන් ආ පැය එකහමාරක විතර කාලය පුරාමත් මම කල්පනා කළේ බුදුහාමුදුරුවො ගැන. ඉපැදුනේ එක තැනක. බුදු වුණේ තව තැනක. ආරාම ගොඩක් පිදූ බව කියැවුණත් ඒ එකක් එක්කවත් බැඳුණේ නෑ. අවසන් හුස්ම හෙලන්නේ පාරක් අයිනේ ගහක් යට. පොළොවේ කිසිතැනක් අල්ල ගත්තෙ නෑ. වයස අසූව වෙද්දිත් මිනිස්සු සොයා ගියා. ජීවිත කාලය පුරා සැරිසැරූ ප්‍රදේශ ගත්තම බුදු හාමුදුරුවන්ට ඒ කාලේ දඹදිව මිනිසුන් කතා කළ භාෂා විශාල ප්‍රමාණයක් කතා කරන්න පුළුවන් වෙන්න ඕන. ත්‍රිපිටකයෙනුත් ඒ බවට ශාක්ෂි හමු වෙනවා. එහෙව් බුදු හාමුදුරුවන්ගේ ගෝලයෝ අපි!

කන්කසන්තුරේ ඉඳල රෑ 7ට විතර යාපනය බලා එන සාමාන්‍ය මිනිස්සුත් එක්ක සීටීබී බස් එකෙන් මම යාපනයට ආවා. අවස්ථා දෙකක විතර ගැහැනු අය මම හිඳගෙන හිටි සීට් එකේ ඉතිරි ඉඩේ ඉඳගෙන ආවා. ඉතිං ඒ අයත් ආවා. මමත් ආවා!

යාපනය බස් නැවතුමේ පැය දෙකහමාරක් විතර ඉන්න වුණා බස් එකක් ගන්න. ඒ කාලය තුළ තුන්දෙනෙක් ඇවිත් මට යම් උදව්වක් ඕනැ ද ඇහුවා. අතරමං වෙලා ද ඉන්නෙ ඇහුවා. අන්තිමේ පේදුරුතුඩුවේ ඉඳල එන බස් එකක 45 වැනි සීට් එක හිස්ව තිබුණා. කාලෙකින් බස් එකක පිටිපස්සෙම සීට් එකක ඉඳගෙන කොළඹට ආවා එලිවෙනකොට.

මේ දාල තියෙන පොටෝ එකක් කන්කසන්තුරෙන් යාපනයට එන්න බස් එකට නැගල ඉන්න අතර. දෙවැන්න යාපනයට එන ගමන්.ඉස්කෝලවල ළමයි ආදරයෙන් ඇඟේ එල්ලුණු පොටොත් තියෙනව. ඒව දැම්මෙ නෑ.

After the Poya programme on February 1st, I set off for Therankandal village in Mankulam. The visit had two purposes: to review the progress of the 'Rahula–Thangarajah Carpenters’ Cooperative Society', which our institute runs with the support of friends in Sri Lanka and Australia, and to identify suitable villages for a livelihood support initiative funded by a Korean Mahayana Buddhist organization to assist economically vulnerable families.

I travelled by hired vehicle up to Udubaddawa and then continued to Mankulam in the vehicle of Dimuthu, who works closely with us in these efforts. (Dimuthu is a person who sponsors the education of a young girl from a severely affected family in Therankandal and supports her with deep personal commitment, in memory of his late father).

We reached Mankulam by 9 pm. That night we stayed at a friendly home in Ambalapuram. The household consisted of the parents and their youngest son; the other children were living in Jaffna and Vavuniya. What struck me immediately was that all three spoke fluent Sinhala. Because of this, conversation flowed with an ease and openness that one does not always experience during visits to the North.

My first question was simple: How did you learn Sinhala so well?

The elderly man of the house had lived in the Kandy area until 1977. When ethnic violence erupted that year, he and his parents fled to Mankulam. They cleared jungle land and built a home there. He was only seventeen at the time. While most of us know of the violence of 1958 and 1983, far fewer remember that similar events took place in 1977.

When I asked if he would share more, he did so without hesitation. After the 1977 election results, Tamil communities in various parts of the country faced harassment and attacks. In his own village, two Tamil men were killed. I asked whether the attackers were outsiders.

“No,” he said quietly. “Most were people we knew. It was our neighbours who burned my O-Level books.”

Ambalapuram itself is a village of the displaced. When one asks about the original homes of its residents, the list is startling: Ihala Giribawa, Pahala Giribawa, Galgamuwa, Tambuttegama, Ambanpola, Galle. Dharmapuram, on the Paranthan–Mullaitivu road, was formed by Tamil families displaced in 1958 from the South. Anaivilunthan Kulam was formed by those displaced from Galle. Therankandal, where the Walpola Rahula Institute has worked for nine years, is also a village born of loss and uprooting. Within a 20–30 km radius around Mankulam are many such villages — communities shaped by repeated displacement. It is astonishing!

About ten years ago, I attended a programme led by Father Michael Lapsley, who lost both his hands in a bombing in South Africa. Among the participants was a Tamil mother in her sixties who had lost her entire family in the war. She was deeply traumatised. She said she spent her days beside the cow shed because she could not bear to remain inside her house.

At one point, each participant was invited to sing. When her turn came, she sang a Sinhala verse:

“When I went hungry to my son’s house,

he measured out a little rice into my bag…”

I was deeply moved. When I asked how she knew that Sinhala poem, she replied, “I was born and raised in Anuradhapura. I know nothing except Sinhala poetry.”

Our host’s story carried the same irony. He studied in Sinhala and even learned Buddhism as a school subject. Today he is a Christian. Smiling gently, he said, “If the events of ’77 had not happened, I might have been a Sinhala Buddhist with a Tamil name.”

On February 2nd, after bidding farewell, I visited Ambalapuram School and Therankandal School to complete our work. Then I travelled alone from Kilinochchi to Jaffna. My intention was to meet the monk at a temple in Kankesanthurai that has become a point of ethnic tension.

I reached Jaffna by bus and then took a three-wheeler to Kankesanthurai. Though unfamiliar with the area, I was not overcharged. At the temple, I spent about an hour listening to the resident monk. It was said that his alms came from the military and that he did not speak Tamil. Even so, the beginning of a conversation is itself meaningful. Perhaps another meeting will allow us to go deeper. Though I had considered staying overnight, I did not feel inclined to do so.

I walked about a kilometre to the small bus stand, along a road where the sea shimmered in the distance. During that walk — and during the long bus ride that followed — my thoughts turned to the Buddha.

Born in one place. Enlightened in another. Though many monasteries were offered to him, he did not bind himself to any. He passed away beneath a tree by the roadside. He did not cling to land or possession. Even at eighty, he continued travelling among people. Considering the vast regions he covered, he must have spoken many of the languages of his time. The Tripitaka itself suggests this.

And we are followers of such a Buddha.

Around 7 p.m., I returned to Jaffna by CTB bus among ordinary travellers. On two occasions, women shared the remaining space on my seat. They travelled. I travelled.

At the Jaffna bus stand, I waited for nearly two and a half hours. Three different people approached me to ask whether I needed help, whether I was lost. Eventually, I found an empty seat — number 45 — on a bus coming from Point Pedro. After a long time, I sat in the very back seat of a bus and travelled to Colombo, arriving at dawn.

The photographs shared here were taken on the journey from Kankesanthurai to Jaffna. I also have pictures of schoolchildren clinging to me with affection — but those I have chosen not to share.

ගල්කන්දේ ධම්මානන්ද හිමි

https://www.facebook.com/share/1Fn42DjHcH/

NPP ආණ්ඩුවට අවුරුදු 1 1/2යි... රටට මොකද වුණේ?

 ඉලක්කම් බොරු කියන්නේ නෑනේ. 😎

📉 බඩු මිල සහ බිල්:

✅ විදුලි බිල: ගෙදර බිල 20% කින් අඩු වුණා. (කර්මාන්ත වලට 30%ක්!)

✅ පෙට්‍රල්: රු. 330 තිබුන එක දැන් රු. 292 යි. ⛽

✅ බිත්තර: මතකද 60 ට කෑවා? දැන් රු. 35 යි. 🥚

✅ බස් ගාස්තු: ඉතිහාසයේ පළමු වතාවට අඩු වුණා.

💰 රටේ ආදායම ඩබල් වෙලා:

🚀 Stock Market: 11,200 තිබුන එක 23,700 පැනලා! (සල්ලි තියෙන මිනිස්සු රට ගැන විශ්වාස කරලා).

🥥 Exports: පොල් විතරක් ඩොලර් බිලියනයක්! මුළු අපනයන ආදායම ඩොලර් බිලියන 14.4ක් (වාර්තාවක්!).

💵 ඩොලර් එවන කොල්ලො කෙල්ලො: මාස 18ට ඩොලර් බිලියන 8ක් රටට එවලා. 

Respect 🫡

මේක තමයි ඇත්ත වෙනස! හුළං බැහැපු ආර්ථිකේ ආයේ පිම්බුවේ මෙහෙමයි

සිස්ටම් එකේ වෙනස! 🏥📚

රටක් හැදෙන්න නම් මිනිස්සුන්ගේ ඔලුවයි, ඇඟයි දෙකම ෆිට් වෙන්න ඕන. මේ බලන්න මාස 18ක් ඇතුළත වෙච්ච පෙරළිය.

🎓 අධ්‍යාපනයට දුන්නු තැන:

🔥 මහපොළ: රු. 2,500 න් රු. 10,000 ට වැඩි කළා! (කැම්පස් ළමයින්ට ලොකු හයියක්).

📚 Education Budget: කවදාවත් නැති විදියට බිලියන 704ක් වෙන් කරලා.

👶 පෙර පාසල්: ටීචර්ලට රු. 10,000ක දීමනාවක්.

🏥 සෞඛ්‍යය (Health):

💊 ඖෂධ බජට් එක: බිලියන 185ක්! බෙහෙත් හිඟය ගොඩක් දුරට විසඳිලා.

🍲 අපේක්ෂා රෝහල: දිනපතා 2,000+ දෙනෙක්ට නොමිලේ කෑම. මේවා පින් වැඩ! ❤️

🤰 ගර්භනී අම්මලාට: පෝෂණ මලු සඳහා බිලියන 7.5ක්.

💼 රාජ්‍ය සේවකයින්ට:

💸 Basic Salary: රු. 24,250 ඉඳන් රු. 40,000 ට! (සාමාන්‍යයෙන් 35% ක වැඩිවීමක්).

🌱 වතු කම්කරු පඩි: දවසට රු. 1,750 දක්වා වැඩි වුණා.

අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ නොවිච්ච දේවල්, අවුරුදු 1.5න් පේන්න තියෙනවා. මේක තමයි වෙනස!

රට Smart වුණාද? 🌍📱

"හොරකම නවත්තනවා, සිස්ටම් හදනවා" කිව්වට මොකද වුණේ?

📱 ඩිජිටල් ලංකාව:

📲 GovPay App: පෝලිම් වල ලැගපු කාලේ ඉවරයි. ෆෝන් එකෙන් වැඩ.

🚗 Digital License: පරණ කබල් සිස්ටම් අයින් කරලා අලුත් ක්‍රමයක්.

📄 Embassy වැඩ: උප්පැන්න, විවාහ සහතික ඔක්කොම දැන් Online ගන්න පුළුවන්. පිටරට ඉන්න අපේ අයට මාරම වාසියක්!

🌍 ජාත්‍යන්තරය දිනීම:

✈️ සංචාරකයෝ (Tourism): 2016 වාර්තාවත් කැඩුවා! මිලියන 2.36ක් ලංකාවට ඇවිත්. ඩොලර් බිලියන 3.2ක ආදායමක්!

🛂 VISA ප්‍රශ්නය: VFS මාෆියාව එලවලා, පරණ ලාබ සිස්ටම් එක ආයේ ගෙනාවා.

✈️ රට විරුවන්: එයාපෝට් එකේ ඉඳන් ගෙදරට යනකම් සැලකිලි වැඩි කළා. ටිකට් ගාස්තු අඩු කළා.

⚖️ නීතිය සහ විනය:

දූෂණයට එරෙහිව ස්වාධීන කොමිෂන් සභා බලගන්නලා තියෙනවා. හොරා කාපු අයට නීතිය ක්‍රියාත්මක වෙනවා පේනවා. අතුරුදන්වූවන් ගැන, වන්දි ගැන හොයන්න පටන් අරන්.

ලෝකෙට ණය නැති, කොන්ද කෙලින් තියන් ඉන්න රටක් හදන්න අඩිතාලම වැටිලා ඉවරයි! 

ගමන තාම ඉවර නෑ! 

මචංලා, අපි මේ කතා කළේ මාස 18කින් කරපු දැවැන්ත වැඩ කොටස ගැන. හැබැයි අපි "පොළවෙ ඉන්න" මිනිස්සු විදියට ඇත්තත් දැනගන්න ඕන.

🛑 තාම විසඳගන්න බැරි වුණ දේවල්:

අපිට තාම ඩොලර් බිලියන 37ක ණය කන්දක් තියෙනවා. 

අපේ දක්ෂ කොල්ලො කෙල්ලො රට දාලා යන එක (Brain Drain) තාම නතර වෙලා නෑ. රැකියා ප්‍රශ්න තියෙනවා.

💡 ඒත් හිතන්න...

👉 ආර්ථිකය අංශක 360කින් හැරිලා.

👉 හොරකම අඩුවෙලා.

👉 මිනිස්සුන්ට සහන ලැබිලා.

අපි පටන් ගත්තා විතරයි. මේ ගමන ආපස්සට හරවන්න බැහැ. වැරදි තියෙනවා නම් ඒවා පෙන්වා දෙමු, හැබැයි රට ගොඩදාන මේ ගමනට අකුල් හෙලන්න එපා. 🚫

🚨 හදිසි අනතුරු ඇඟවීමයි! බොරුවට අහුවෙන්න එපා! 🚨

මචංලා, මේ දවස්වල Facebook එකේ සහ සමහර Group වල "Bot Network" එකක් හරහා දරුණු බොරු ප්‍රචාරයක් (Misinformation Campaign) යනවා. මේකේ ප්‍රධානම ඉලක්කය පිටරට ඉන්න අපේ අය! ⚠️

🛑 මොකක්ද මේ "කුලී නිවැසියන්ගේ පනත" (Protection of Renting Bill) ගැන කියන බොරුව?

ඔවුන් කියනවා අලුත් නීති ගෙනල්ලා, ඔයාලා දුක් මහන්සියෙන් හම්බ කරලා ගන්න ඉඩම්, ගෙවල් කුලියට දුන්නම ආයේ ගන්න බෑ කියලා. අයිතිය නැති වෙනවා කියලා.

✅ ඇත්ත මොකක්ද?

මේක සම්පූර්ණ අසත්‍යයක්! කිසිම විදියකින් ඔබේ ඉඩම් අයිතියට හෝ නිවාස අයිතියට හානි වෙන නීති ගේන්නේ නෑ. රජය මේ වෙලාවේ කරන්නේ විදේශගත අයගේ ආයෝජන (Investment) ආරක්ෂා කරන එක මිසක් නැති කරන එක නෙවේ. මේ බොරු පතුරවන්නේ ඔයාලා ලංකාවට සල්ලි එවන එක, ඉඩම් ගන්න එක නවත්තලා ආර්ථිකය ආයේ වට්ටන්න බලාගෙන ඉන්න පිරිසක්.

🏢 පිටරට ඉන්න අපේ "රට විරුවන්ට" කියන්නේ:

බය වෙන්න එපා! ඔයාලගේ දේපළ සුරක්ෂිතයි. මේ බොරු වලට කලබල වෙලා ඔයාලගේ හීන අතාරින්න එපා. රජය ඉන්නේ ඔයාලා එක්ක.

-copied 

විමුක්තියේ සිහිනය කවියක්ව

 දේශයත් ජීවිතයත් මරණයේ භීතියෙන් වෙලී සිටිනා විට ඒ පීඩනයේ හඬ පිටතට අවදි කරන්න දීපචෙල්ලන් දැරූ වෑයම 2005 සිට ඔහු කවියක් එළි දක්වනවා. "ලිපිනයක් හෝ හැඳුනුම්කමක් සටහන් කිරීම මිනී පෙට්ටියක් මිලට ගෙන ළඟ තබා ගැනීමකට "සමාන කරන දීපචෙල්වන් ඔවුනට සියල්ල අහිමි කළ යුගයක සියල්ල අහිමි කළ දේශයක ලියවුනු එම පීඩනයේ වේදනාව "අහිමි කවි" නමින් හඳුන්වනවා.

" බංකරයක උපන් දරුවෙක් "නමින් 2008 දී ඔහු සිය පළමු කාව්‍ය එකතුව එළි දක්වනුයේ උතුරේ දමිළ ජනයා මත දැඩි රාජ්‍ය ආක්‍රමණයක් පමණවමින් ඔවුනගේ ජීවිත තලා පෙළා මනුෂ්‍යත්වයේ සිහින විනාශ කර දැමූ භූමියක නිරන්තරව අවතැන් වෙමින් හිස් ලූ ලූ අත පලා යමින් බංකර තුළ රහසිගතව ජීවිතය සඟවා ගන්නට වෑයම් කරන අතරතුරයි. සුවහසක් ඝාතනය කරමින් තවත් දහස් ගණනක් අතුරුදහන් කරමින් ලක්ෂ සංඛ්‍යාත ජනකායක් අවතැන් කරමින් නිහඬත්වය හා බිය තුළට සීමා කරනු ලැබූ සිය ජනයාට තම නිජබිම තුළ නිදහස් හා ගෞරවනීය පුරවැසියෙකු ලෙස ජීවත්වීමට ඇති ගැඹුරු අභිලාෂය මුදා හැරීම ඔහුගේ කවිය විය. ජීවත්වීමේ අයිතිය අහිමි කළ මිනිස් වේදනාවක යටපත් කළ හඬ අවදි කරමින් යුක්තිය හා නිදහස පිළිබඳ තම ජනයා අතරද කෲර මර්දනීය දේශපාලන අභියසද දේශපාලන සංවාදයක් ගොඩනංවන්නට තරම් දීප චෙල්වන් මානව හිතවාදීව නිර්භීත වූයෙන් සිය තුරුණු වියෙහිදීම ජීවිතය පරදුවට තබමින් උමතු වාර්ගික හිංසනයකට එරෙහිව ඔහුගේ ප්‍රකාශනය කවියක් කරමින් සමාජය සමඟ බෙදා ගනියි.

මානවීයත්වයක් විඳවූ මෙතරම් කුරිරු පීඩනයක් රිද්මීය බසකින් අපිට ගෙනහැර පාන දීපචෙල්වන්ටත් ඔහුගේ ඒ මානුෂීයත්වය සිතීමේ දෘෂ්ටිමේ රිද්මය එපරිද්දෙන්ම ඉස්මතු කරමින් "රාත්‍රිය මත රතු කුරුල්ලෙක් ලැගගෙන" නමින් දකුණේ සහෘදයන්ට අභිමුඛ කර වූ අනුශා සිවලිංගම් සොයුරියටත් අපගේ දේශයේ ආදරය හා ගෞරවය පුදනවා..

දීපචෙල්වන් සොඳුරු හා මානවීය ලෙස කාව්‍ය අඬහැරය අවදි කරනුයේ බියවද්දා නිහඩ හා නිසල කළ දේශපාලනයක සිරවී සිටි මිනිසුන් අතරය. ඔහුගේ යාල් නගරය කවිය ඇරඹෙන්නේ මෙසේය.

" කොත්තු රොටි කඩයක් නාඳුනන මළකුණක්

වට කරගත් නගරයක් යාපනය නිහඬියාවක්

යාළ් නගරය අවසන් වෙනුයේ මෙසේය,

"පණ නැති මා නිහඩය

පණ ඇති ඔබත් නිහඩය තව සැණෙකින් ඇඳිරි නීතිය

පොදු සිරිත බිඳ දැමූ

යාළ් නගරය

දැන් කුමක් සිදු වේද..."

දීප චෙල්වෙන් ඒ නිහඬියාව කවියෙන් කවියට වැකියෙන් වැකියට බිඳ දමන්නට වැර දරයි. "කුරුල්ලෙක් විනාශ වූ ගමක් ත්‍රස්ත පිහාටුවක්" කවියේ ඔහු මෙසේ නිහඬියාව බිඳී.

"හැම මාවතක්ම

විනාශ කළ

ගොළු වූ ගමක

දුක ගලමින් තිබුණි.

දුකම වැළඳගත්

ගමත්

එයම ඔසවා ගත් කුරුල්ලත්

කූඩුවක සිරවුණි

ඉනික්බිති,

සියල්ලෝම ගොළුවෝය."

උතුරුකරයේ" ගම් අතර ගිය වුන්ගේ ගීතයේ" වේදනාත්මක ස්වරය දීප චෙල්වෙන් ගයන්නේ මෙසේය.

"ධාන්‍ය පිරුණු නිවෙස්ය නිවෙස් පිරුණු ගම්ය

ඒත් , අත්හැර

අපි පිටත්වීමු

දුකින් පිරි මාවත් ය

බෙදී දික්වෙන

ඒ හැම මාවතකම

හිසෙහි මළු දරාගෙන.. නැවතී මොහොතකට

දැන් හැරී බලන්න

මේ අපේ ගම් දිහා

ගේ පිළි හිස්ය

නිවෙස් මුල් පිටින්ම

ඉරී ගොස්ය

මගේ අම්මත් නොදත් මාවතක ඔහේ යනු ඇත ඇය කොතනකදී හෝ මට හමුවනු ඇත

මගේ වයසටත් සිරුරටත් බර දරන පොදියක් මම කර තබාගෙන යමි. අම්මාගේ හිසෙහිද බර පොදියකි

මේ පොදි සමඟ අපි ජීවිතයක් ඇරඹීමට

පටන් ගන්නෙමු.

අපේ අහස

අපෙන් උදුරා ගෙනය

අපේම තාරකා

අපෙන් සොරා ගෙනය

ෂෙල් වෙඩි

මිදුලට පාත් වෙයි. දොරකඩ අවුලවා

ගඳ ගසයි

අහස් යක්ෂයන්

ගුවන ඉරමින්

ගම්මාන ගිල දමයි.

ඒ ගම් නිදහස් කළ බව රජයේ රේඩියෝවෙන් දැනුම් දෙයි.

දැන් අප ටෙන්ට් කැබැල්ලක් සොයා ඇවිදිනු ඇත

ගසක සෙවණක් සොයමින් ගමන් කරනු ඇත

එබී බලනු !

මෙහෙ කළුවරයි හොඳටම

අපි කළු මිනිස්සු

කළු පොදි දරා

සෙවණැති නිවෙස් අහිමි පුංචිම සෙවණක් සොයා ඉබාගාතේ යන..."

දශක ගණනාවක අවතැන් ජීවිතයෙහි කතාවත දීපචෙල්වන් කවියක සිතුවම් කරන්නේ ලොවට ඒ දෙස එබී බලන්නට ආරාධනා කරමිනි. දකුණේ සමාජ දේශපාලනය විසින් කියවා නොගත් වටහා නොගත් උතුරේ ජීවිතයේ සැබෑව විනිවිද දකින්න ඔහු කවිය ඒ කටුක සත්‍යයෙන් සිතුවම් කරයි.

තිස් වසරක බිහිසුණු වාර්ගික යුද්ධයක මංකොල්ලකෑමකින් අනතුරුව තවත් දශක එකහමාරකට අධික කාලයක් ගෙවී ගොස් ඇතත් උතුරේ බහුතරයකට තවමත් සිදුව ඇත්තේ හුදු භෞතික සිරුරු පමණක් දරා ඒ සියල්ල අහිමි වූවන් ලෙස දිවි ගෙවන්නටයි. සිය ගම්මාන හමුදා කඳවුරු බවට පත්ව ඇති භූමියක බිම් අගලක් අහිමිව අවතැන් වූ දහස් ගණනක ඛේදනීය අත්දැකීම් පාදක කර ගනිමින් දීපචෙල්වන් යුක්තිය ඉල්ලා දේශපාලන කාව්‍ය සංවාදයක් ගොඩනංවයි.

ඒ සංවාදය කෲරත්වයට එරෙහි මානවීය හෘදය ස්පන්දනයක රිද්මයක් ලොව පුරා ගලා යාමට සලස්වමින් දීපචෙල්වන්ගේ කවි දෙමළ බසින් සිංහල හා ඉංග්‍රීසි භාෂාවන්ටද පරිවර්තනය කරවා ඇත ." Im Not A Srilankan "නමින් ඔහුගේ කාව්‍ය සංග්‍රහයක් ඉංග්‍රීසි බසින් පළ කර ඇත. එසේම දීපචෙල්වන් සිය අත්දැකීම් ප්‍රකාශ කරමින් වාර්ගික ප්‍රහාර අවසන් වීමෙන් පසු උතුරේ ලියවුණු ප්‍රථම නවකතාව "නඩුගල් නමින් "දමිළ බසින් ප්‍රකාශ කරයි. ජී.ජී.සරත් ආනන්ද විසින් එය සිංහලට "ස්මාරක ශිලාවත" නමින් පරිවර්තනය කරයි.

"ස්මාරක ශිලාවත"සිංහල ප්‍රජාව වෙත ඔහු තිළිණ කරනුයේ කෙළි දෙලෙන් අහිංසකව දිවි ගෙවූ දමිළ දරුවන්ට හා නව යෞවනයන්ට සිය ළමා විය අහිමි කරමින් යුද්ධයකට එරෙහිව යුද්ධයක පාර්ශවකරුවන්ව අවි දරා සිටීමට සිදුවූ දේශපාලන ඛේදයේ මූල පදනම් විදහාලමින් දකුණේ දේශපාලන හෘදය සාක්ෂිය ගැඹුරු සිතීමේ සංලක්ෂයකට ළගා කරමිනි.

අදහස් ප්‍රකාශනය මරණයෙන් අවසන් වන බරපතල අහිමි වීමක් බව දැන සිටියද තමාට පූර්වයෙන් හා සමකාලීනව ඉතිහාසය පුරා ලොව පුරා එවන් ඝාතන හා නිසල කිරීම් වලින් පිරී තිබුණද තම සහෝදර ජනයාගේ ජීවත් වීමේ අයිතිය හා නිදහස භුක්ති විඳීමේ අයිතිය උදෙසා තමා සතු දෘෂ්ටිමය හා භාෂාමය ශක්‍යතාවය මුසුකර විමුක්තියේ රාව

නං වන්නට දීපචෙල්වන් ඉදිරිපත් වීම හුදු සාහිත්‍යමය වින්දනයකින් ඔබ්බේ මනුෂ්‍යත්වයට එරෙහි හිංසනය පිළිබඳ අපට සිතා බලන්නට දේශපාලන අවකාශයක් විවර කරනවා.

කෲර මර්දනයකට එරෙහිව සිය ජනතාවගේ නිදහස වෙනුවෙන් අදහස් ප්‍රකාශ කරමින් ජනතාව අත් නොහැර ඔවුන් සමගම දිවි ගෙවන දීපචෙල්වන්ගේ ජීවිතයට මේ දක්වා එබී ඇති තර්ජන නොතකා ඔහු සිදුකරන ප්‍රචණ්ඩත්වයට විරෝධය පෑමේ ගැඹුරු ආත්මීය ප්‍රකාශනය නිසා දීපචෙල්වෙන් අපගේ යුගයේ අපගේ දේශය බිහි කළ "විශිෂ්ටතම මානව හිතවාදී කවියා හා අදහස් පළ කරන්නා "ලෙස නම් කිරීමට කැමැත්තෙමි.

මෑත ඉතිහාසයේ හිට්ලර්ගේ නාසි කඳවුරු වල සිට වර්තමානයේ ගාසා තීරය වසා පැතිර ගත් උමතු වාර්ගික ප්‍රචණ්ඩත්වයකට එරෙහිව පබැදුණු සියලු කව් ගී කතා අතරට ලාංකික වේදනාවේ දීපචෙල්වන් නිමවන ස්වරය එක් වනු ඇත.

හිට්ලර්ගේ වධකාගාරයක සිට "ජනතාවනි, මම නුඹලාට ආදරය කරනවා. ප්‍රවේසම් වෙන්න "යයි රහසිගතව අදහස් ලියා ජනතාව අතරට එවූ පුවත්පත් කලාවේදී ජුලියස් පූචික්ට සේම සිය දෑත් සිද දමමින් මරණයට කැඳවාගෙන යද්දී ජනතාව වෙනුවෙන් ගී ගයමින් මරණයට ළඟා වූ වික්ටර් හාරාට මෙන්ම අදහස් ප්‍රකාශනය වරදට සිරගතව සිටින කල සිර කුටියෙහි වැසිකිලි පත්‍රිකා මත ඇයි බැමි අදින පැන්සල් තුඩකින් අදහස් රහසිගතව ලියා පිටතට එවූ මිසර ලේඛිකා නවාල් එල් සදාවිට මෙන්ම විසි එක්වන සියවසේ මුල රුසියාව චෙච්නියාවේ සිදුකළ වාර්ගික හිංසනයයට එරෙහිව අදහස් පළ කිරීම නිසා මහ මඟ ඝාතනය කළ රුසියානු මාධ්‍යවේදීනී අන්‍නා පොලිකෞෂ්කයාට මෙන්ම ලොවක ආදරය හා ගෞරවය උරුම කර ගනිමින් ,සංග්‍රාම භූමියකදී තම ජනතාවගේ නිදහස වෙනුවෙන් කවි ලියූ දීපචෙල්වන් ඔබද වාර්ගික ම්ලේච්ජත්වයට එරෙහිව දේශපාලන පෙර ගමන්කරුවෙක්ව ඉතිහාසයට එක් වේවි.

දීප චෙල්වන්ගේ කවිත්වය රසවිඳින්න මෙන්ම දශක ගණනාවක් අප සැබෑ ලෙස නුදුටු අත් නො නොවිදි හා සිතා නොබලවූ දමිළ ජනයාගේ සමාජ ආර්ථික දේශපාලන සංස්කෘතික පීඩනයෙහි ගැඹුරු වේදනාවෙහි අනුභූතින් හා අරුත් අත්විඳිමින් උතුර සමඟ සහෝදරාත්මක නව දේශපාලන සංස්කෘතික බැඳීමක් ගොඩනංවා ගන්න රාත්‍රිය මත රතු කුරුල්ලෙක් ලැගගෙන සංවාදයේදී මම දකුණේ සහෝදරත්වයට ආරාධනා කරනවා කරනවා. ස්වභාව දහමින් ඔවුනට හිමිවූ නමුත් බලහත්කාරීව අහිමි කරනු ලැබූ ආකාශයත් ..

මහ පොළොවත් ..මුහුදත් මේ නිජබිමේ ඔවුනට නිදහසේ භුක්ති විදින්නට ඔවුනගේ ජීවිතය යළි උරුම කරගන්න අපි සහෝදරත්වයෙන් ඔවුන් හා දෑත් යා කරමු.

දීපචෙල්වන් ට තරමක පූර්වයෙන් 1990 දශකය මැද භාගයේ සිට උතුරේ වාර්ගික හිංසනයට එරෙහිව අදහස් ප්‍රකාශනයේ නිරත වූ මගේ නිර්මාණ රැසක ඔහුගේ නිර්මාණ තුළින් විදහා දැක්වෙන වේදනාවෙන් බිඳක් සිතුවම්ව තිබෙනවා. දීපචෙල්වන් සිය උපන් බිමෙහි නව යෞවනයෙක්ව සරණාගතව ..අවතැන්ව.. කවි ලිවීම අරඹමින් සිටි කාල වකවානුවේ 2003 අප්‍රේල් මස මංජුල වෙඩිවර්ධන මාධ්‍ය සගයා කී පුවතක් පදනම් කරගෙන මවිසින් පබැදි මේ කව ඔබට තිළිණ කරමින් මෙම සංවාදයෙන් සමු ගන්නෙමි.

නිමිත්ත - රජය හා එල්.ටී.ටී සංවිධානය අතර සටන් විරාම සමයේ එල්.ටී.ටී. සංවිධානයේ සාමාජිකාවන් වූ වයස අවුරුදු 14 ක දැරියන් දෙදෙනෙකු බෝම්බ නිෂ්ක්‍රීය කටයුතු සිදු කරමින් සිටියදී පසු ගියදා බෝම්බයකට ගොදුරුව මිය ගිය බව මාධ්‍යය සගයෙක් කියූ වගයි.

සාධනා.. තංගනී..

නුඹලා කොතෙක් පැයක් නම් උරා බී ඇද්ද තන කිරි..අම්මා බොහෝ ඈතට ගෙන ගියාද කවදා..කුළුණක් විතරක් ඉතුරු වූ දොරකඩින්

ළපටි සුරතලය

සඟවා තියා නික්මුණේ කවදාද කියා

මතකයක් හෙම තිබුණාද..ටිකිරි දෑතේ ඇගිලි තුඩු කොතෙක් අඟලක් දික්ව වැඩී තිබුණාද..

කොණ්ඩේ පීරා

ගැට ගසා ගන්නට

තනිවම ඉගෙන ගත්තාද..

අහසින් පියාඹන කෆීර් යානා හය

වතාවකට කිලෝ ග්‍රෑම් දොළොස් දාහක් බරට මරණය බිම හෙලද්දි

මේ ගම්බි මේ කොයි ඉසව්වේ හැංගුණිද

වන්නියම ගිනි යන්න සෝඩි පිය‍යුරු මැද්දෙ ලැම පුරා ඇවිලෙද්දිත්

නුඹලා හුස්ම අල්ලන් උන්නා නොවේද

තල් වැටෙන් එහා සිදුරක්වත් නොදැකපු දකුණේ කවි සිත් ලැජ්ජාවෙන්ම ගොළුකර ජීවිතය..බලාපොරොත්තු.. හෙට දොහක්..ගැන

හාංකවිසියක්වත් නොදැනම

වන්නියේ හැංඟුණු වන්නියටම කරවුනු නුඹලා අඬන්නට ඇහේ කඳුළක්වත් නැත්තටම

නැති කාලෙකයි

හෙමි හිමිහිට යන්න ගියේ.

අනේ පුංචි සාවියනේ, ඇත්තටම කමා කරපල්ලා. නුඹලාගේ මළගමට එකම එක කඳුළක්වත් ඇන්න එන්න නැතුවාට.

ඇත්තමයි මේ යුද්ධය නුඹලා විතරක් නෙමෙයි අපි සේරොමලා

හෙමිහිට මරා දාලා...

---තිලිනා වීරසිංහ---

--2026 පෙබරවාරි 01--

දීපචෙල්වන්ගේ රාත්‍රිය මත රතු කුරුල්ලෙක් ලැගගෙන කාව්‍ය සංග්‍රහය පිළිබද "Lit Room සාමුහිකය" පැවැත් වූ සූම් සංවාදයේදී පළ කළ අදහස්..

ජිව විද්‍යාව ගුරුවරයෙක් ගැන

 මේ දවස් වල ජනප්‍රිය ජීව විද්‍යා ගුරුවරයෙකුගේ ක්‍රියා කලාපයන් ගැන විවේචනය වෙනව මම දැක්කා. මම මුලින්ම රසායන විද්‍යාවට ටියුෂන් ගත්තේ කුරුණෑගල නගරයේ ඒ කාලයේ ජනප්‍රිය ගුරුවරයෙක්ගෙන් ! මම එයාගේ නම කියන්නේ නෑ. ඒ මනුස්සයා දැන් සේවයෙන් විශ්‍රාම අරගෙන බව මට ආරංචියි.

අපි අලුත්ම ඒ ලෙවල් බැච් එකේ, ඒ ගුරුවරයාගේ පළවෙනි තියරි ක්ලාස් එකේ ළමයි. අපි හැමෝම අලුත් ! ඒත් එදා මම මාරම අකමැති වැඩක් වුණා. එයා අපිට තියරි උගන්වමින් ඉඳලා අහඹුවෙන් වගේ ළමයින්ව නැගිට්ටවලා ප්‍රශ්න ඇහුවා.

මට මතකයි ගෑණු ළමයෙක්ව එයා නැගිට්ටවනව. රසායන විද්‍යාව සම්බන්ධව තියෙන සරල ප්‍රශ්නයක් අහනව. ඒ ප්‍රශ්නයට අර ළමයට උත්තර දෙන්න බැරි වෙනව. මේ ගුරුවරයා අර ළමයාට ඉඳගන්න දෙන්නේ නෑ. විනාඩි දහයක් පහළවක් විතර අර දාහකට විතර කිට්ටු වෙන්න ඉන්න ළමයි ගොඩ මැද අර ළමයාව තියාගෙන මේ ගුරුවරයා බැන්නා. ඉගෙන ගන්න එකේ අගයයි, බුද්ධාගමයි, අර ළමයාට ඒ ප්‍රශ්නයට උත්තර දෙන්න බැරි වුණේ ඒ ළමයා ඕ ලෙවල් සබ්ජට් වලදි වැඩ නොකරපු නිසාය කියන එකයි, කිව යුතු නොකිව යුතු කතා හුඟක් කියලා බුලි කළා. හැම එකෙක්ම වගේ අර ළමයාට හිනා වුණා. ඒ ළමයා බිම බලාගෙන කඳුළු පිහ දදා හිටියා.

ඒ කෙල්ලගේ වැරද්ද මොකක්ද ! මිනිස්සු ඉගෙන ගන්න එන්නේ දන්නේ නැති නිසයි. ටියුෂන් එකක් වගේ ගන්නේම ඉස්කෝලෙන් දෙන තියරි වල මදිපාඩුකම් තියෙන නිසයි. නොදැන ඉගෙන ගන්න එනව මිසක්, දැනගෙන ඉගෙන ගන්න එන මිනිස්සු නැහැ.

ඉතිං මට හරිම තරහයි. ඒත් මට ඒකට විරුද්ධ වෙන්න තරම් මාව ශක්තිමත් නෑ. මම ඉන්ටර්වල් එකේම මගේ බෑග් එක අරගෙන එන්න ආව. ආයේ මම ඒ ගුරුවරයා ගාවට ටියුෂන් ගන්න ගියේ නෑ. මට ඒ ගුරුවරයාගේ නම ඇහෙද්දිත් ඒ කාලයේදි තරහා ආව.

ඉතිං මේ ගුරුවරයා තමයි, ටියුෂන් ක්ලාස් ඇතුළේ උගන්වනකොට ත්‍රිපිටකය උගන්වන ගුරුවරයා වුණේ ! එයා ඒක කළේ මාකටින් එකක් කරනව වගේ. එයා ඒකෙන් හොඳ ගුරුවරයෙක් විදියට ප්‍රචලිත වුණා. ඒත් එයා ඇත්තටම හොඳ ගුරුවරයෙක් නෙමෙයි කියන එකට එයාගේ ටියුෂන් එකේ පළවෙනි දවසේම මම සාක්ෂිකරුවෙක් විදියට ඉන්නව.

මේ ගුරුවරයා නිසා මෙඩිසින් සිලෙක්ට් වෙච්ච කොල්ලෝ කෙල්ලෝ මහණ වුණා. මහමෙව්නා රැල්ලත් ඒකට හේතුවක් වුණා. හැබැයි මහා කාලයක් ඒ අය සිවුරේ හිටියේ නෑ. තමන්ව සිවුරට නොගැළපෙනවාය කියන එකත්, තමන් සංවේදි මයින්ඩ් ගේම් එකක් ඇතුළේ ප්ලේ වුණාය කියලා දැනගත්ත ගමන් ඒ අය සිවුරෙන් එළියට ආව. අවසානයේ ඒ අය හීරළුවන් විදියට සමාජයේ ජීවත් වෙන්න ගත්තා. මනුස්සයෙක්ගේ ජීවිතයට ඒක කොච්චර දුක්ඛිත තත්ත්වයක් ද කියලා හිතන්න.

මිනිස්සුන්ට දේවල් පෙන්නලා ඒ අයගේ ජීවිතයේ සංතෝෂය හින්දවලා, ඒ අයගේ ඔළුවට අයිඩියාලොජි එකක් ඔබලා, ඒ අයට දේවල් පෙන්වමින් ජීවිතය කළකිරවලා ඒ අයව මහණ කරනව. ඒත් ඇත්තටම මිනිස්සු සිවුරකට යන්නේ තමන් විසින් දේවල් දැකලා තමන්ගේම අවබෝධයෙන් වෙන්න ඕන නැත්ද ! හැබැයි ඔය ටියුෂන් ක්ලාස් එකේදිනම් සිද්ධ වුණේ බුරුතු පිටින් ළමයින්ගේ ඔළුව හෝදපු එක විතරමයි.

මම හැම වෙලාවකම මූලික කරගත්තු ප්‍රායෝගික දර්ශනයක් තියෙනව. හයියෙන් සාදු කියන හැම එකෙක්ම පව්කාරයෙක් කියන එක මම දන්නව.

ඒ ලෙවල් වයස කියන්නේ මිනිහෙක් සමාජයට අවතීර්ණ වෙන කාලය. සමාජයට බහින කොල්ලෙක් කෙල්ලෙක් ඒකේ වෙන්නේ මොකක්ද කියලා අදහසක්වත් ඔය වයසේදි නෑ. තමන්ට වඩා විශාලව පේන ඕනම මිනිහෙක්ව විශ්වාස කරනව. නැත්නම් විශ්වාස කරන්න සිද්ධ වෙනව.

බුඩිස්ට් ෆිලෝසොපි එක කියන්නේ ජීවිතය දකින්න උගන්වන දර්ශනයක් ! නැතුව ෆිලෝසොපියේ කොහේවත් තැනක ජීවිතය ගැන ආශාවන් මකලා දාන්නේ නෑ. ඒක ජීවිතය දිහා අවබෝධයෙන් බලන්න කියා දෙනව. මායාවන් පිරිච්ච ජීවිතයට සත්‍යය ළඟා කරලා දෙනව. ඇලෙන්නේ නැතුව, ගැටෙන්නේ නැතුව ඉන්න කියා දෙනව. ඒක හරි අපූර්වත්වයක් ඇතුළේ ගොඩ නැගිලා තියෙන දැනුම් පද්ධතියක් !

ඒත් මිනිස්සු මහා ලොකු ඕඩියන්ස් වලදි සන්නිවේදනය කරන්නේ ඒ දෙය නෙමෙයි. තමන්ගේ මනෝභාවයන් වල ප්‍රතිබිම්බ තවත් ඔළුවක හදන්න ඒ ෆිලෝසොපිය පාවිච්චි කරනව. ඒක හරිම නරක ඛේදවාචකයක් !

මම කියන්නේ මෙච්චරයි, පුංචි පුංචි ඔළු ගෙඩි ඇතුළේ සෙල්ලං කරනකොට පරෙස්සමට ඒ දේ කරන්න ඕන. මොකද ඔය තියෙන්නේ මේ රටේත් ලෝකයේත් අනාගතය මිසක්, තමන්ගේ බීජ පැළ කරන තවානක් නෙමෙයි.

ජයසේන ජයකොඩිගේ මනුස්සාත්ම කියලා පොතක් තියෙනව. ඒකේදි බීජ වැපිරීම ගැන සමාජ විද්‍යාත්මක කතාවක් කියනව.

දැන් ඔය ගොවියෝ ඉන්නවනේ, වී ගොවිතැන් කරන ගොවියෝ නියර මඩ තියලා, හී දෙකක් විතර හාල, වල් කුණු වෙන්න ඇරලා, කැට පාගලා ගොවිජන සේවා වලින් හොඳම බීජ ගෙනැවිත් ඉහිනව. ඒ වී පැල වෙනව. ඒත් ඒ එක්කම ගොජිරි බජිරි තුනැස්ස බටදල්ල වගේ වල් පැළත් එනව. ඒත් ගොයියා වපුරන්නේ වී විතරයි. හැබැයි වල් පැළත් තියෙනව.

ඒකට හේතුව තමයි, ගොවියා වී වපුරන්න හදපු පසේ අර කොහේදෝ ඉඳන් ආපු වල් බීජත් පැළවෙන්න ඕන කරන තත්ත්වය නිර්මාණය වෙලා තියෙනව. ඒවා ගලවලා දැම්මොත් ගොයම හොඳයි. අස්වැන්නත් හොඳයි. ඒත් ගලවාගන්න බැරි වුණොත් ගොයම වල් වලට වැහෙනව.

ඉතිං ගොවියෝ වගේ ඉන්න ඔය සමහර බීජ වපුරන ගුරුවරු, එක පාරක් නෙමෙයි සිය දහස් වතාවක් ඒ වපුරන බීජ ගැන හිතන්න වෙනව. ඒත් එක්කම ඒ අය බීජ වපුරමින් ඉන්නවානම් කුඹුරු ගැන අවදානයෙන් ඉන්නත් වෙනව. අස්වැන්න ගැන හිතන්නත් වෙනව.

-Sandaru Dasanayake

https://fb.watch/E-CJC5qAqe/